ေမေလးရဲ႕ နားေနရာ

ေမေလးရဲ႕ အလြဲမ်ား ၃

2011-10-11T14:49:00.000+07:00

--- ေက်ာင္းက သင္ျပီးတဲ့ စာကို ေဖေဖက အိမ္မွာ ျပန္သင္ေပးပါတယ္။ အဂၤလိပ္လုိနားမလည္ရင္ ေဖေဖ့ကိုခ်ည္း ေမးရတာေလ။ ေမေမက မူလတန္းေအာင္ထိပဲ ေနခဲ့ရလို႔ အဂၤလိပ္စာ မသင္ခဲ့ရဘူးတဲ့။ အေမရယ္ အေဖရယ္ ကိုယ္စာက်က္ေနရင္ ေဘးနားမွာထုိင္လုိ႔။ အဲ့မွာ I - အိုင္ / you - ယူ လို႔ အသံထြက္ရာမွာ ေဖေဖက အသံထြက္အမွန္ ျပန္သင္ေပးတယ္။ ဝိုင္အိုယူ-ယူ= သင္သည္။ ကိုယ္က ဝိုင္အိုယူ = သင္သည္ လို႔ဆိုတယ္။ ဝိုင္အိုယူ- ယူ လို႔ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ ေဖေဖ့ကို ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ယူ လုိဳ႔ တခါ ဆိုုျပီးျပီးလို႔။ း) ေမေမကလည္း ေဘးကေန ေထာက္ခံတယ္။ ကေလးက ဆိုျပီးတာ ဟုတ္တာပဲတဲ့။ း)

--- ေမေမတုိ႔နဲ႔ စိတ္ေကာက္ျပီး အိမ္ကေန ထြက္ေျပးပါတယ္။(စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကို လုိက္ရွာမလားလို႔ေပါ့ေလ။ ) ဆယ္နွစ္သမီးက ေဝးေဝးလည္း မသြားတတ္ေတာ့ ရပ္ကြက္တခုေက်ာ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတန္ေဆာင္းမွာ သြားေနေနတာေလ။ ဗိုက္ဆာရင္ ေရအိုးစင္က ေရေသာက္လုိက္။ တန္ေဆာင္းက ခံုတန္းေလးေပၚ ထိုင္ အိပ္လိုက္ လုပ္ေနတာ.. ကိုရင္တပါးက ျမင္ျပီး ဒကာမေလး ဘာလုပ္ေနတာလဲတဲ့ ကိုယ္က လက္အုပ္ကေလးခ်ီျပီး ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ကစားေနတာပါ ဘုရားလုိ႔။ ဘာမွေတာ့ မေျပာေတာ့ဘဲ ထြက္သြားေရာ။ ညေန ငါးနာရီေလာက္ ေဒၚၾကီးတုိ႔အိမ္ကို လွည့္ျပန္တာေပါ့။ ေဒၚၾကီးက သူ႔ဆီမလာလုိ႔ ေမးတာကို ေျဖရင္း ထမင္းစားျပီး ေမေမတုိ႔ဆီ ျပန္လာပါတယ္။ ေမေမတုိ႔က သိေတာင္မသိပါဘူးတဲ့။ ဒီတုိင္း သြားကစားေနတယ္ထင္တာတဲ့။ ေျဖလိုက္ပံုက …. း( (အဲလိုပီျပင္တာ ကိုယ္က။ စိတ္ေကာက္တာ ဘူမွလည္း သိဝူး) း(

--- ေမေမက ေဒၚၾကီးတို႔နဲ႔ ခရီးထြက္သြားတုန္း ေဖေဖရယ္ ကိုယ္တုိ႔ေမာင္နွမေတြရယ္ခ်ည္းက်န္တာမွာ တစ္ရက္ ညပိုင္းမွာ ရပ္ကြက္ထိပ္အိမ္က မီးေလာင္ပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ရပ္ကြက္ကေလးကလည္း အဲဒီထိပ္ဘက္ကပဲ အဝင္အထြက္ လုပ္လို႔ရတာကလား။ ထိပ္အိမ္မွာျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ တရပ္ကြက္လံုးေျပးလႊား ညံစီေနတာေပါ့။ ေဖေဖက အိမ္ျပင္ထြက္ၾကည့္ျပီး ျပန္ဝင္လာျပီးေတာ့ သားသမီးေတြကို အိမ္ထဲခန္းမွာ စုထိုင္ခုိင္းတယ္။ ေရႊေသြးဂ်ာနယ္အထူးထုတ္(အထူၾကီး)ကို ကိုယ့္ကိုဖတ္ေစျပီး ေမာင္နွမေတြကို ဖတ္ျပခိုင္းတယ္။ ေျပာျပခိုင္းတယ္။ ေဖေဖက မီးသြားကူျငိွမ္းမလုိ႔တဲ့။ ဘယ္မွ မထြက္နဲ႔ေနာ္တဲ့။ မွာျပီး သြားတာ။။ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ျပန္လာတယ္ေလ။ ျပီးေတာ့ ရပ္ကြက္လူၾကီးေရာက္လာျပီး ေဖေဖ့ကိုေျပာတယ္။ မင္းနွယ္ ကေလးေတြကို အိမ္ထဲထားျပီး သြားတာလည္း သြားေပါ့။ တံခါးကို ပိတ္သြား။ ဂလန္႔ထိုးသြားစရာလား။ ကေလးေတြကို ထြက္ခ်င္လုိ႔မွျဖင့္ ထြက္မရ၊ ျပဳမရ ျဖစ္ေနမွာေပါ့ ဆိုေတာ့ ေဖေဖက သူတုိ႔ ေျပးလႊားျပီးရႈပ္ေနမွာစိုးလုိ႔ပါတဲ့။ ကဲ အဲလို ကိုယ့္ေဖေဖက ကိုယ့္လိုပဲ လြဲတာ။ မီးကလည္း အဲဒီအိမ္ တစိိတ္ေလာက္ပဲေလာင္ျပီး ဘယ္မွ ထပ္မကူးဘဲ ျငိမ္းသြားလို႔ ေတာ္တာေပါ့။ ကိုယ္တုိ႔ အိမ္ေတြက (အရင္က အစိုးရတန္းလ်ား) ေတြမုိ႔ တအိမ္န႔ဲ တအိမ္ဝါးထရံေလးသာ ျခားတဲ့ အခန္းဖြဲ႔သေဘာမ်ိဳးေလ။ ေလာင္မယ္ဆို အတြဲလုိက္ပဲ း)

--- သံလြင္ဥယ်ာဥ္ကို မိသားစုလိုက္ သြားလည္ၾကတာမွာ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေမာင္နွမေတြ ေလွ်ာက္ေျပးေဆာ့ေပါ့။ ေမာလာရင္ ေမေမတို႔နားလာ၊ အေမာေျဖ၊ စားေသာက္ ျပီးမွ ျပန္ေဆာ့။ ေဖေဖက ဝကၤပါ ပတ္ခုိင္းပါတယ္။ သံလြင္ဥယ်ာဥ္မွာ ဝကၤပါ ဝင္ေဆာ့ဖုိ႔ ဆိုတာ ရွိတယ္ေလ။ ညီမေလးရယ္ ကိုယ္ရယ္ ေမာင္ေလးရယ္ ေဖေဖရယ္ေပါ့။ ဟဟားး။ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္ ကိုယ္က လမ္းမေတြ႔ရင္ အေပၚက ခုန္ေက်ာ္ျပီး သြားေတာ့ အလယ္ပန္းတုိင္ကို အရင္ေရာက္တယ္။ ျပန္ထြက္ရင္လည္း ထြက္ေပါက္ကို အရင္ေရာက္တယ္။ ေဖေဖက ဒီေကာင္မေလး ေတာ္လိုက္တာဆိုပဲ ဟဲဟဲ။ ဒီနည္းကုိ သိရင္ မခက္ဘူးမို႔လား။ း)

--- သခ်ာၤကို အခက္ဆံုးအပုဒ္ကေန စတြက္တတ္ပါတယ္။ အလြယ္ဆံုးဆီ ေရာက္လာရင္ေတာ့ ဦးေနွာက္က ခုနအခက္ေတြကို တြက္ျပီး အားကုန္သံုးျပီးထားလို႔ ဘက္ထရီကုန္သြားသလုိမ်ိဳး အဲဒီလြယ္လြယ္ေလးဆုိတာေတြကို တြက္လို႔ မတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါ အျမဲတမ္းျဖစ္စဥ္ပါ။ ခုက်ေတာ့ အဲဒိီလြယ္လြယ္ေတြလည္း မရ။ ခက္ခက္ေတြကိုုလည္း လက္ေရွာင္ေန၇ပါတယ္။ ဒါက ဘာလြဲေနလုိ႔လဲ မသိဘူး။ ဦးေႏွာက္စစ္ေဆးေရးဆီ သြားရေတာ့မယ္ း)

--- ဟင္းခ်က္ေနတဲ့ ဘြားဘြားေဘးနားထုိင္ျပီး ဟင္းခ်က္နည္း သင္ခုိင္းပါတယ္။ ေမေမက မသင္ေပးပါဘူး။ ကိုယ္ကလည္း စိိတ္က ဟိုေရာက္ဒီေပါက္ဆိုေတာ့ အျငိမ္လုုပ္ရမယ့္ ဟင္းခ်က္တာမ်ိဳးကို အျပီးမလုပ္မွာ ေမေမ စိုးရိမ္ပံုရပါတယ္။ ဘြားဘြားေျပာပံုက ေျမးက ဘာဟင္းခ်က္တတ္ခ်င္တာလဲတဲ့။ ဟင္းခ်ိဳလို႔။ ဘာလုိ႔တုန္းဆိုေတာ့ သမီးက ဟင္းခ်ိဳပဲ စား၇ေတာ့ ဟင္းခ်ိဳပဲ ခ်က္တတ္ေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့လုိ႔။ (က်န္းမာေရးအရ ငရုတ္သီးမစားရသျဖင့္ ဟင္းခ်ိဳနဲ႔ အေၾကာ္အေလွာ္တမ်ိဳးမ်ိဳးသာ စားရပါသည္) အဲဒါနဲ႔ ဘြားဘြားက ကဲ ဒီေလာက္ျဖစ္လွတာ သင္ေပးမယ္တဲ့။ တကယ္က ဟင္းခ်ိဳဆိုတာ ခ်က္ရ အလြယ္ဆံုးမဟုတ္လား။ သမီး မီးဖုိကို ခုနစ္ပတ္ ပတ္ျပီးရင္ ခ်က္တတ္ျပီတဲ့။ ကိုယ္လည္း ပတ္တာေပါ့ ။ (တကယ္ပါပဲ ဘြားဘြားရဲ႕ ေျမစိုက္မီးဖိုေလးကို ခုနစ္ပတ္ ပတ္ပါတယ္) ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ခ်က္တတ္ျပီ ထင္လိုက္ပါတယ္ းPPPP ။ ဆား၊ အခ်ဳိမႈန္႔၊ ၾကက္သြန္နီျဖဴ၊ ဘာမွထည့္စရာမလုိဘူးေနာ္ ကိုယ္ဟင္းခ်က္တာ း) :P

--- အလယ္တန္းအေရာက္မွာ ထမီ၊ ရင္ဖံုးဝတ္ရေတာ့ ထမီကို (အဘြားသင္ေပးထားလုိ႔) ေကာင္းေကာင္းဝတ္တတ္ပါရဲ႕နဲ႔ မဝတ္ပါဘူး။ အဘြားေရွ႕မွာ ထမီလိုဝတ္ျပီး ေက်ာင္းေရာက္ရင္ စာကူးေနလုိ႔ ခုံမွာ ထုိင္ေနခ်ိန္က် ပုုုဆိုးလို ခါးပံုစ ထုတ္ျပီး ဝတ္ျပီးသား ျဖစ္ေနျပီ။ ဆရာမ စာေမးလုိ႔ လဲ့လ့ဲဝါ တခါ ေခၚထတိုင္း အဲဒီပုဆိုးကို ျပန္ျပင္ဝတ္ရပါတယ္။ တခါမွာေတာ့ သမီး နင္ဒီလိုဝတ္တာ ဘာလုိ႔လဲ မခိုင္လုိ႔လားလုိ႔ ေမးပါတယ္။ ေခ်ာလဲေရာထိုင္ စကားလုိပဲ ေခါင္းျငိမ့္လိုက္တယ္။ အဲဒါဆို သူမ်ားစရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ေမးေရာ။ ဘာျဖစ္ရမလဲ ဆရာမရယ္။ သမီးအထဲမွာ ဒူးေလာက္ေဘာင္းဘီတုိ ဝတ္ထားတာပဲလို႔ ရင္ေကာ့ျပီး ေျဖလိုက္တယ္ :P

--- ရပ္ကြက္ထဲ ကိုယ္တုိ႔ ကေလးေတြတသိုက္ ေန႔ခင္းက် ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ ကစားၾကျပီး ညဘက္က် အျငိမ္မေနပါဘူး။ ကတမ္းပြဲတမ္း ကစားပါတယ္။ (အျငိမ့္ကသလုိမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္က အဲလိုပဲ ကစားနည္းေခၚတတ္ပါတယ္။) ငယ္ငယ္တည္းကေန အသက္ ၁၂- ၁၃ ေလာက္ထိ ကျပီေဟ့ဆို မင္းသမီးလုပ္ရမွ ေက်နပ္တတ္တဲ့ ကိုယ္က ေခတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာင္းလာ ေျပာင္းလာ “မႈန္ေရႊရည္” သီခ်င္း တပုဒ္ကိုပဲ ေကာင္းေကာင္းဆိုတတ္ ကတတ္ပါတယ္။ တျခားသီခ်င္းဆိုခိုင္းကခိုင္းလည္း မရဘူးပဲ။ သံစံုတီးဝိုင္းနဲ႔ေပါ့။ အိုးေဟာင္း ခြက္ေဟာင္းေတြ မေနရပါဘူး။ ည ကေတာ့မယ္ဆို အဲဒါေတြ အိမ္က ကိုယ္စီသယ္လာၾကျပီး ဇာတ္စင္ေရွ႕ စီဝိုင္းျပီး ခ်၊ တုတ္ေခ်ာင္းေတြလည္း အဆင္သင့္တင္ထား၊ မင္းသမီးက အေမထမီကို ရွည္ရွည္ေလး ထပ္ျဖစ္ေအာင္ ေစာင္တထည္ ပတ္ထည့္(ေျခေထာက္ဖ်ားနားမွာ ရွည္သြားတယ္ေလ) မ်က္နွာသုတ္ပဝါအၾကီးကို ပခံုးေပၚတင္၊ မရွိတရွိဆံပင္ကို ဆံထံုးပံုစံ(ထိပ္မွာစုခ်ည္ျပီး ပန္းပန္ထားတာ)လုပ္လို႔ “မႈန္ေရႊရည္…ၾကိဳင္ကာသာ သင္းၾကည္…” အရင္အသံထြက္ျပီး ထြက္လာပါျပီ။ (ဘာလြဲေနသလဲသိလား။ မင္းသမီး မ်က္နွာေခ်၊ ေပါင္ဒါ၊ မိတ္ကပ္၊ သနပ္ခါး မလိမ္းထားပါဘူး။ တီးလံုးမစခင္ သီခ်င္းဆိုပါတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ေတြ မေရာက္ေသးဘူးေလ။ အဲဒါမ်ိဳး က ခ်င္တာ။ က ခ်င္တာ။ :PPP )

--- နင့္ဒီတစ္ပုဒ္ပဲတတ္လားဆိုရင္ ေလဘာတီမျမရင္သီခ်င္း (အျငိမ့္မင္းသမီးနဲ႔ စာေရးဆရာ) သီခ်င္းကို ဟန္ပါပါ ဆိုပါတယ္။ တီးလံုးေျပာင္းဖို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ လူျပက္ေတြ ျပက္လံုးထုတ္ခ်ိန္မရွိ။ ကိုယ္ခ်ည္း က ခ်င္ေနတာေလ။ (ဘယ္သူငွါးမလဲ ဒီမင္းသမီးကို။။။ေနာ္ ဒီေခတ္အတုိင္းဆို မင္းသမီးကခန္းဆို ရစ္လိုက္ၾကမွာပဲ။) း) း) း))))))

အလြဲမ်ားကို ဆက္တုိက္ေရးမလို႔ အၾကံ လြဲသြားတာမို႔။ ဒီမွ်နဲ႔ပဲ။ ေနာက္ထပ္ အလြဲမ်ားကေတာ့ ရီစရာမပါေတာ့ဘူးေလ။ ဘဝအလြဲမ်ားဆီ ခပ္ပါးပါး ေလွ်ာက္ရျပီမို႔။ ဖတ္ရေလးသြားမွာစိုးလို႔ >_< ဟဲဟဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ေၾကကြဲေတး

2011-10-08T15:10:00.000+07:00

အသက္ေတြ ၾကီးလာမွ

အခ်ိန္ေတြက တန္ဖိုးပိုၾကီးလာ

က်ကြဲသြားတဲ့ အိပ္မက္ေတြအတြက္

ဘယ္သူမွ ေလ်ာ္ေၾကးေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။

ပံုမွန္အသက္ရႈေနရံုနဲ႔

ဘဝကို ထုဆစ္လို႔ရမယ္ ထင္သလား...

ေရႊျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသျပဖို႔

ဘယ္ေတာ့မွ ၾကိဳးစားမွာ မဟုတ္ဘူး။

လြဲေခ်ာ္မႈေတြနဲ႔ ေနသားက်ဖို႔

ေျပာင္းလဲျခင္းကို လက္ခံရလိမ့္မယ္။

ေမွ်ာ္လင့္လုိ႔ မသင့္တဲ့အရာကို

ေမွ်ာ္လင့္ေနတာေလာက္

နာက်င္စရာ ေကာင္းတာ ရွိပါဦးမလား။

ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ မ်ားေနေပမယ့္

လမင္းက

ကမာၻတျခမ္းမွာပဲ အျမဲသာေနေတာ့

ဘုရားရွိခိုးတုိင္း

ဆုမေတာင္းျဖစ္တာ ၾကာ.. ျပီ..။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ေမေလးရဲ႕ အလြဲမ်ား ၂

2011-10-06T19:18:00.000+07:00

--- ေမေမနဲ႔တူတူ ေစ်းေရာင္းရပါတယ္။ မနက္အေစာၾကီးထျပီး ေစ်းၾကီးကို သြားျပီးဝယ္၊ ကိုယ္တုိ႔ ေစ်းကေလးမွာ ခြဲစည္းျပဳျပီး ျပန္ေရာင္းတာေပါ့။ ေမေမစည္းေနွာင္ေပးလုိက္တဲ့ ကနစိုသီးေတြ၊ မရမ္းသီးေတြကို ျခင္းေတာင္းထဲ ထည့္ ရြက္ျပီး ေစ်းရံုတေလွ်ာက္နဲ႔ ရပ္ကြက္ေလးတေလွ်ာက္ လွည့္ေအာ္ေရာင္းတာ…. လွမ္းေခၚဝယ္သူေတြက ဟဲ့ နင့္အသီးတြဲေတြက နည္းနည္းေလးပဲ ပါေတာ့တယ္။ ေလွ်ာ့ဦးဆိုေတာ့ ကိုယ္ျပန္ေျပာလုိက္ပံုက သင္းတယ္။ မယူခ်င္ မယူနဲ႔။ မေလွ်ာ့ဘူးလို႔ း) (အသီးတြဲက နည္းနည္းေလးပဲက်န္မွာေပါ့။ နွစ္လွမ္းသံုးလွမ္းေလာက္ လွမ္းျပီး ယူၾကဦးမလား တခြန္းေအာ္ျပီးရင္ ေအာ္တုိျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္လက္က ကနစိုသီး တစ္လံုး ျဖဳတ္ျပီးသားပဲ ဟဲဟဲ။)

--- ငါး၊ပုဇြန္အျပြန္းေတြ(သူမ်ားမယူတဲ့ ငါးအေသးအနႈတ္ငါးစံုေတြ) ပုတ္ျပတ္နႈန္းကို ေခါက္ျပန္ေပးပံုစံနဲ႔ ယူေရာင္းပါတယ္။ ငါးေရာင္းတဲ့သူက ေသသြားတဲ့ ငါးေတြ၊ပုဇြန္ေတြကို ေရြးဖယ္ပံုေနရင္း သနားေနျပန္ေရာ။ ေမေမကေတာ့ ေျပာသား။ သနားေနရင္ နင္တုိ႔ ေက်ာင္းဘယ္လုိေနမလဲ၊ စားမလဲတဲ့။ မေသေသးတဲ့ ငါးေတြပုဇြန္ေတြေတာ့ မေသသင့္ဘူးေပါ့လို႔။။ ေမေမက ေခါင္းေခါက္ပါတယ္။ ဘာရမလဲ။ ေစ်းေနာက္ေဖး ေရနႈတ္ေျမာင္းထဲကို မေသေသးဘဲ ပါလာတဲ့ ငါး၊ပုဇြန္ ပိစိေကြးအရွင္ေတြကို ျပန္လႊတ္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ ျပီး ကိုယ့္ထက္ ႏြမ္းပါးပံုရတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ ေမာင္ေလးအရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုလည္း ေန႔တုိင္း ငါး၊ပုဇြန္ လက္တဆုပ္စာ(ေမေမမသိေအာင္) ေပးေပးေနျပန္ပါတယ္။ (ဘယ္သူမွ ခုထိမသိၾကဘူးး) ငါးေရာင္းသူက မသနားတတ္ဘူးဆိုတာ ဘယ္မွာဟုတ္လုိ႔လဲ ေနာ္ း)

--- ေမေမက ေမာင္ေလးကို ေပါင္မွာတင္ထုိင္ျပီး ကိုယ္နဲ႔ညီမေလးကိုက်ေတာ့ တစ္ခံုေပါ့။ ေဖေဖ့ဆိုက္ကားေပၚမွာ ထုိင္ၾကျပီး ဘြားေလးဆီ မိသားစုလိုက္ သြားလည္ၾကပါတယ္။ ညီအစ္မနွစ္ေယာက္သား စကားတြတ္ထိုး။ ဟိုဘက္ေငး၊ ဒီဘက္ေငး မျပီးနိုင္ၾကဘဲနဲ႔ ကိုယ့္လက္မေခ်ာင္းက ယားလာပါတယ္။ ကုတ္လို႔လည္း မရ။ ညီမေလးလုပ္ေပးတာလည္း မေျပ၊ အယားေျပေစမယ့္ နည္းကို ေတြ႔ျပီ။ ေဖေဖ့ဆိုက္ကားကယ္ရီယာဘီး(ေဖေဖနင္းေနဆဲဘီး)ထဲကို လက္ေခ်ာင္းကို ထိုးထည့္လုိက္ပါတယ္။ ကဲ အဆင္ကိုေျပလို႔ း)။။ တျဖည္းျဖည္း နာလာမွ မ်က္ရည္ေတြ ပုလဲခ၊ အသံျပဲနဲ႔ ေအာ္၊ ေဖေဖက ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ လက္ စက္ဘီးထဲမွာလို႔ ေျဖတာ။ (ကိုယ့္အေဖမို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ သူလည္း လြဲတာပဲ) နင္းေနတာ မရပ္လိုက္ဘဲနဲ႔ လက္ကို ဆြဲထုတ္လုိက္ေလတဲ့။ ထည့္တုန္းက ထည့္ျပီး ထုတ္ဖို႔က် မရဲဘူး။ ဘာကိုမွန္းမသိေၾကာက္ေနတာ ဟဟားး။ ေဖေဖ ဆိုက္ကားရပ္ျပီး လက္မကို ဆြဲထုတ္ေတာ့ လက္မအဆစ္ရိုးကေလးကိုပါ ျမင္ေနရျပီ ပြန္းေနတာေလ။ ဘြားေလးဆီ မသြားေတာ့ဘဲ ေဆးခန္းေျပးရတာေပါ့။ ၇ ခ်က္ ခ်ဳပ္ရတယ္။ လက္မအဆစ္ရိုးေလးက ခပ္လြဲလြဲေလး ေစာင္းေနတယ္ ဟဲဟဲ း)

--- ဒီထက္အရင္ အလြဲက ေမာင္ေလး မေမြးခင္ေပါ့။ ေမေမရယ္ ညိီမေလးရယ္ ကိုယ္ရယ္ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကတယ္ ညပြဲ။ ေဖေဖမပါဘူး။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ စိတ္ေတြ ေကြးၾကလို႔ ဆိုပဲ။ ေမာင္ေလးကိုယ္ဝန္ကို လြယ္ထားရတဲ့ ေမေမနဲ႔ ညီအစ္မနွစ္ေယာက္သား ရုပ္ရွင္ထိုင္ၾကည့္ေနတာ… ဘာေတြျပမွန္းမသိဘူး။ အိပ္ငိုက္လာတယ္။ ေမေမ့ကိုေျပာတယ္ အိမ္ျပန္မယ္ အိပ္ငိုက္ေနျပီဆုိေတာ့၊ ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ခံုတန္းေတြက လူနည္းလို႔ေရာ အလယ္ပိုင္းခပ္က်က် ဆုိတာေၾကာင့္ေရာ လြတ္ေနေတာ့ ခုံတန္းေပၚမွာပဲ အိပ္လုိက္ဖို႔ေျပာပါတယ္။ ေရႊထီးလည္း မေဆာင္းရပါဘဲ ဆန္မရွိ အစားၾကီးတဲ့ ေမေလးက အေျခၾကီးျပီး မအိပ္တတ္ပါဘူး။ ဒီတိုင္း ထိုင္ငိုက္တာမွာ ငိုက္ရင္း ငိုက္ရင္း မ်က္စိထဲ သံမံတလင္းအခင္းကို အိမ္က အိပ္ရာခင္းမွတ္သြားပါတယ္။ ခုံေပၚကေန ဒုိင္ဗင္ခုန္ဆင္းလုိက္တာမွာ အိမ္ၾကမ္းခင္းမဟုတ္တဲ့ သံမံတလင္းနဲ႔ ကိုယ့္နဖူးက သြားမိတ္ဆက္၊ ေသြးေတြ ထြက္လာပါေရာ။။။ ဟဟားး ေမေမက ကမန္းကတန္း သူယူလာတဲ့ ပဝါနဲ႔ သုတ္ေပးတာ မရပ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ သားအမိသံုးေယာက္ ရုပ္ရွင္ရံုထဲက ထြက္ၾကရတာေပါ့။ ေမေမက ဗိုက္နဲ႔မုိ႔ ကိုယ္ရယ္၊ ညီမေလးရယ္ကို လက္တဖက္စီ ဆြဲျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တာမွာ… နာျပီး ေသြးထြက္ေနတဲ့ ကိုယ္က မငိုရပါဘဲ ညီမေလးက အစားငိုေပးပါတယ္။ သူ႔ကို မခ်ီလို႔တဲ့ ။ ကိုယ္က ကိုယ့္အနာကို ပဝါနဲ႔ပိတ္ရင္း ေမေမ့ကို ထမီစဆြဲျပီး ေလွ်ာက္၊ ညီမေလးကိုေတာ့ ေမေမက ခ်ီလုိက္ရတာေပါ့။ ေနာ္။ ေသြးထြက္ေနတဲ့ အနာေတာင္ ဘယ္မွာ နာရမလဲ မသိေအာင္ လြဲတာ။။။ (ငိုမွ မငိုျဖစ္ဘဲ…..)

--- ေမေမနဲ႔ေဖေဖက စကားေျပာရင္ စကားပံုေတြ ပါတတ္တယ္။ ကိုယ္ေတြကို ေျပာမရရင္ေလ။ နင္တုိ႔ကို ေျပာရတာ ကၽြဲပါးေစာင္းတီး ေနသလုိပဲတဲ့။ ကၽြဲအပါးမွာ ဘာလုိ႔ ေစာင္းသြားတီးတာပါလိမ့္လို႔ပဲ ေတြးမိပါတယ္။ ေဖေဖေျပာတာကို မနာဘူး လံုးဝ။ အလုပ္လုပ္ရင္ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ၾက။ ဘဲေခ်းပန္းသလုိ မလုပ္ၾကနဲ႔တဲ့။ ေဖေဖ ဘဲေတြ ေခ်းပါတာကုိေတာင္ ေသခ်ာၾကည့္ထားတာပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။ မနာဘူး။ ေမေမက ခုိင္းလိုက္လုိ႔ ၾကာေနရင္ ျပန္လာေတာ့ ၾကားရမွာက နတ္ကရာ က်ီးေမာ့ ေနတယ္ဆိုတာပဲ။ အမွန္တကယ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ဟိုေငး ဒီေငး ေတြ႔ကရာ စာေတြ လုိက္ဖတ္ေနတတ္တာမုိ႔ တခုခုခုိင္းရင္ အခ်ိန္က ၾကာတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ တလြဲေတြးတတ္တဲ့ ေမေလးေလ။ ေမေမ့ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ က်ီးက ဘယ္လုိ ေမာ့မလဲ ေမေမရယ္လို႔။ သမီးကပဲ ေမာ့ေငးေနတာလို႔ း)

--- ဆံပင္တုိတိုနဲ႔ ရွပ္ေတြ အဝတ္မ်ားတာမို႔ မ်က္နွာဆင္တဲ့ ေမာင္ဝမ္းကြဲနဲ႔ အမႊာလား ေမးခံရပါတယ္။ ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊား သစ္ပင္တက္၊ စြန္လႊတ္၊ ဂ်င္ေပါက္ကစားတာကိုလည္း ရတာမို႔ ခု အေဝးကိုေရာက္ေနတဲ့ ဦးငယ္တစ္ေယာက္က ေမေမ့ကို ေမးတာက ဘယ္လုိလဲဆိုေတာ့ အစ္မသားၾကီးေရာ အိမ္ေထာင္က်ပလားတဲ့ ကဲ (သူနဲ႔က ငယ္ငယ္တည္းက ေဝးေနတာဆုိေတာ့ေလ)

--- ကိုယ္ရွစ္နွစ္ကိုးနွစ္ေလာက္မွာ အဘုိးက ဒီဘက္ကို ခရီးထြက္လာမွာမုိ႔ ေျမးေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္ခိုင္းပါတယ္။ ကိုယ္တုိ႔ ေမာင္နွမသံုးေယာက္ရယ္ ညီမေလးဝမး္ကြဲ၊ ေမာင္ဝမ္းကြဲ သံုးေယာက္ရယ္ ဓါတ္ပံုတုိက္ကို သြားရိုက္ရေရာ။ ကိုယ္ေတြကို တန္းစီရပ္ခုိင္းျပီး တည့္တည့္ၾကည့္ေနခိုင္းပါတယ္။ ကိုယ္က ေခါင္းတျခမ္းေစာင္းေနလုိက္တယ္။ ဓါတ္ပံုဆရာက တည့္ခိုင္းတယ္။ ကို္ယ္က မျပင္ဘူး။ ဒီတုိင္းေနေနတာပဲ။ ေဘးမွာညီမေလးက ျပီးျဖီးျဖီးေတာင္ ျဖစ္ေနျပီ။ ကိုယ္က မ်က္နွာရႈသိုးသုိးျဖစ္တုန္း၊ ဓါတ္ပံုဆရာကလည္း မေျပာေတာ့ဘဲ ဒီတုိင္းရိုက္လိုက္ပါတယ္။ အမွန္က ကိုယ္က ကင္မရာကို ၾကည့္ေနတာ။ ဘယ္ထဲက ဘာထြက္လာတာလဲလို႔ေလ။ သူက ေဝးေနေတာ့ ေသခ်ာမျမင္ရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းေစာင္းျပီး အားထည့္ၾကည့္ေနတာ… ဟဲဟဲ ဒီအတိုင္းပဲ ကင္မရာမဲမဲကိုပဲ ျမင္ရပါတယ္။ း)

--- ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္သြားရင္ ေမေမက အတုိပဲၾကိဳက္တာမို႔ ဒိုင္ယာနာေကပဲ ညွပ္ေပးပါတယ္။ အဲတုန္းက ဒုိင္ယာနာဆိုတာ ဘာမွန္းမသိဘူး။ လုပ္ေပးတဲ့အတိုင္းေနလုိက္တာပဲ။ တခါ ဆံပင္ကို မညွပ္ျဖစ္ဘဲ ရွည္သြားေရာ။ ေမေမ့ကို ဘိုးဘုိးကလညး္ ဆူတယ္ေလ။ သမီးမိန္းကေလးေတြကို ဆံပင္တုိပံုစံထားထားလို႔ဆိုျပီး။ ဒါနဲ႔ ဆံပင္ဆိုင္ သြားျပီး အေရွ႕ေလးကို ပန္းေက ဆိုလား ေကာက္ေပးပါတယ္။ မွန္ထဲၾကည့္ၾကည့္ျပီး ငိုတာ။ ေခါင္းေပၚ အမႈိက္လာတင္ထားတယ္ ျဖဳတ္ေပးဆိုျပီးေတာ့္ေလ။ ဒီေတာ့ကာ နားညီးလြယ္။ စိတ္မရွည္လြယ္တဲ့ ေမေမက မခံနုိင္တဲ့အဆံုး ေခၚျပီး ဒီျပႆနာကို ရွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္သြားတာပဲ။ ေပါ့သြားလုိ႔ေလ။ ကတံုး တံုးေပးလိုက္တာပါ း)

--- ဒုတိယတန္းအေရာက္မွာ ေမေမက ေက်ာင္းကို သြားအပ္ထားျပီး တန္းခြဲကို မမွတ္ခဲ့ဘူး။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မွာ ကိုယ္နဲ႔ညိမေလး ဒိတုိင္း ေက်ာင္းသြား၊ ညီမေလးကိုေတာ့ ကိုယ္က အခန္းထိ သြားထားျပိး ကိုယ့္အခန္းကိုေတာ့ မသိဘူးေလ။ ဟဟား လြယ္အိတ္တစ္လံုးနဲ႔ တန္းခြဲ သံုးခုက အတန္းပိုင္ဆရာမေတြဆီ ေျပးေျပးေမးတာ။ ေက်ာင္းလာအပ္တုန္းက တန္းခြဲစာရင္း မခ်ရေသးလုိ႔ မေရးရေသးရင္းနဲ႔ ကိုယ့္နာမည္က ဘယ္တန္းခြဲမွာမွ မပါတာတဲ့။ ေနာက္ဆံုး တန္းခြဲဘီက ဆရာမကပဲ သမီး ဒီမွာပဲ တက္ေတာ့လုိ႔ ေျပာျပီး စာရင္းယူလုိက္ပါတယ္။ ေကာင္းေလစြ။ ေအ အခန္းစာရငး္မွာ ကိုယ္က ထိပ္ဆံုးျဖစ္ပါလ်က္ နာမည္မပါသြားေတာ့ဘူး။ ဘီမွာပဲ အေျခတည္လုိက္ရတယ္ေလ း)

အလြဲမ်ား ၃ ဆက္ရန္…. းP

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ေမေလးရဲ႕ အလြဲမ်ား ၁

2011-10-05T21:03:00.001+07:00

--- ေလာကၾကီးထဲ စေရာက္မယ္ဆိုတည္းက အလြဲနဲ႔ပဲ စတင္ရတာပါပဲ။ ေမေမက စေနေန႔တည္းက ဗိုက္နာပါတယ္။ သားဦးမို႔ စေနမွာ ေမြးမွာလည္း ေၾကာက္ၾကတာေပါ့။ ေမြးမလား၊ ေမြးမလားနဲ႔ သံုးရက္လြန္ေျမာက္ ဗုဒၵဟူးမနက္ေရာက္ခါမွ ေနတက္စ မွာ ေမြးပါတယ္။ (အဲဒါေၾကာင့္ ေခါငး္မာတယ္ဆိုပဲ းP)

--- ဘယ္လမွာ ေမြးတယ္ ထင္ပါသလဲ။ ျမန္မာစကားမွာ ရွိတယ္မုိ႔လား ။ “ေယာကၤ်ားဝါဆို၊ မိန္းမျပာသို” ဆိုတာ။ ကိုယ္က ဝါဆိုလဆန္းမွာ ေမြးပါတယ္။ ကဲ။။။။ း)

--- ေမ့ကေလး ေမ့ကေလးဆိုျပီး (ေနာင္ ေမေလးလို႔ ျဖစ္လာမယ့္နာမည္) နာမည္ မေပးျဖစ္ေတာ့ ေမြးစာရင္းလုပ္ေတာ့ ေမေမက မေရြးတတ္၊ မမွည့္တတ္၊ အေဖကလည္း အေမသေဘာက်ဆိုေတာ့ကာ ေမေမ့နာမည္ လဲ့လဲ့ဝင္း ဆိုတာမွာ ဝင္းကို ငသတ္၊ ဝစၥေပါက္ျဖဳတ္ ေမာက္ခ် ေရးထည့္ျပီး ဝါ လုပ္။ ကိုယ့္နာမည္ လဲ့လဲ့ဝါ ဆိုတာ ျဖစ္လာပါတယ္။ (ဘယ္မွာမွ ရွာစရာ မလုိဘူး။ ကိုယ့္နာမည္အတြက္) း)

--- သားေယာကၤ်ားေလးလုိခ်င္တဲ့ ေမေမက ကိုယ့္ကို ေယာကၤ်ားေလးလုိ ဆင္ေပးေတာ့ ဝတ္ရတာေတြက ရွပ္၊ ေဘာင္းဘီေတြခ်ည္းပဲ။ ဆံပင္တုိတုိနဲ႔။ နားေပါက္ကို(အဘိုးတုိ႔က ေဖာက္ခိုင္းလြန္းလို႔)ေဖာက္ေပးထားျပီး ဘာမွ မေပးဝတ္ထားဘူး။ ေကာင္းေလစြ။ ဒါေတာင္ ေဖာက္လြဲလို႔ ညာဖက္မွာ နွစ္ေပါက္ဆင့္ျဖစ္ေနတယ္။ း)

--- ေက်ာင္းေနအရြယ္ေရာက္ေတာ့ ဂါဝန္ေတြ ဝယ္ေပးရေတာ့ ဘဝင္မက်တဲ့ ေမေမက ရွပ္အကၤ်ီပံုစံ(ရဲေမယူနီေဖာင္းပံုစံပခံုးခံနဲ႔)ကို ခ်ဳပ္ေပးျပီး စကတ္တိုနဲ႔ ေပးဝတ္ပါတယ္။ (ငယ္ငယ္က ကိုးရိုးကားရားကို နုိင္လုိ႔)

--- ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ေလး ကို ထပ္ပိုင္ဆိုင္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ၆ နွစ္သမီးအရြယ္ရွိျပီမို႔ ကေလးေမြးျခင္းဆိုတာကို နည္းနည္း နားလည္လာပါျပီ။ နားလည္တာက ဒီလို…။ ဗိုက္ပူပူထဲကေန ကေလးေလး ေမြးတယ္ ဆိုတာပဲ။ ဒီေတာ့ ေဖေဖ့ကုိ ေျပာတယ္။ ေမာင္ေလးကို ေဖေဖ ေမြးျပီး ညီမေလးကို ေမေမေမြးတာမို႔လား။ ေဖေဖပဲ ေနာက္ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေမြးေပးပါ။ ေမာင္ေလးပဲ လုိခ်င္တယ္ ေဖေဖလို႔။ (ေဟ တခြန္းတည္း ေျပာျပီး ေဖေဖ ပါးစပ္ ဟေနပါေရာ) ဒါေလးေျပာတာ ပါးစပ္ဟစရာလားလုိ႔ အတင္းထပ္ပူဆာ …. ဟဟားးး။ ကိုယ္က ေနာက္ကေန ပုဆိုးစဆြဲရင္းလိုက္ေနတာကို ေဖေဖ ေခၽြးထြက္ေအာင္ ေျပးရင္း ေမေမကပဲ ေမြးနုိင္တာကိုေျပာျပပါတယ္။ ဒါျဖင့္ ေဖေဖ့ ဗိုက္က ဘာလို႔ပူေနတာလဲ ေမးလုိက္တာေပါ့။ ဘာရမလဲ…. း)

--- ေမေမနဲ႔အတူ ျမိဳ႕သစ္က ဘြားေလးဆီ သြားလည္ျပီး ျပန္လာေတာ့ လိုင္းကားစီး ျပန္လာေတာ့ ကိုယ္က ဟိုဒီေငးျပီး စိတ္ဝင္စားေနတာေပါ့။ ေမာ္လျမိဳင္လိုင္းကားေပၚမွာကလည္း ရြာေတြဘက္က တက္လာျပီမွဆိုရင္ျဖင့္ ကား ဟိုဘက္ထိပ္ ဒီဘက္ထိပ္ကို မြန္လုိ ေအာ္ေျပာတတ္ၾကတာဆိုပဲ။ နားထဲ မြန္စကားကို နားရည္မရွိေတာ့ ဘာေတြလွိမ့္ေျပာေနတာလဲ ဆိုျပီး ေခါင္းကို လည္ေနတာပဲ။ ဟိုဘက္နားေထာင္လုိက္ ဒီဘက္ နားစြင့္လုိက္နဲ႔ေလ။ အဲ့မွာ လိုင္းကားမွတ္တုိင္ေတြနားေရာက္ျပီဆိုရင္ စပယ္ယာကို ေအာ္ေျပာ၊ စပယ္ယာက ျပန္ေအာ္ေျပာ ျပီးရင္ မွတ္တိုင္ေရာက္ရင္ ကားရပ္၊ ဆင္းၾကရတာကလား။

-ဘိုးဘြားပါတယ္ ဆုိတဲ့ ေအာ္သံအျပီးမွာ ကားရပ္ေတာ့ အဖိုး အဖြားနွစ္ေယာက္ ဆင္းသြားတယ္။

-ေမာင္ငံပါတယ္ဆိုျပီး လူငယ္အစ္ကုိၾကီးတစ္ေယာက္ဆင္းသြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ - မီးသတ္ပါတယ္တဲ့။ ေအာ္သံအျပီးမွာ ကားရပ္၊ မီးသတ္ဝတ္စံုနဲ႔ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ ဆင္းသြားပါတယ္။ (အဲဒီအရြယ္မွာ သတင္းစာဖတ္၊ သူမ်ားအိမ္က တီဗီေငးျပီး သက္ဆိုင္ရာ ယူနီေဖာင္းေတြကို နည္းနည္း သိေနပါျပီ။)

-ျပီးေတာ့ အလုပ္သမား ပါတယ္ေဟ့ဆိုျပီး ကားတံု႔ရပ္သြားတာနဲ႔ အလုပ္သမားဝတ္စံုျပည့္နဲ႔ ဦးၾကီးတစ္ေယာက္ ဆင္းသြားျပန္ပါတယ္။ ကိုယ္တုိ႔ ရပ္ကြက္ေလးလည္း သိပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္က ေငးလွည့္ၾကည့္ေကာင္းတုန္းေပါ့။ အဲဒီမွာ ---- ေဒၚခင္ၾကည္ပါတယ္ ဆိုျပီး မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ ေအာ္ပါတယ္။ ျပီး ကားရပ္ေတာ့ အဲဒီမိန္းမၾကီး(ေမေမတုိ႔ေလာက္ရွိ) ဆင္းသြားတယ္။

---- ေမေမ့ကို လွည့္ေမးလိုက္တယ္။ ေမေမ သမီးတို႔ ေနတဲ့လမ္းထဲ ေရာက္ေတာ့မယ္မို႔လားလို႔ေပါ့။ ေမေမက အင္းလုိ႔ ဆိုတာနဲ႔ ဒါျဖင့္ ေမေလးပါတယ္လို႔ ေအာ္လိုက္မယ္ေလေနာ္ လို႔ ေမေမ အလန္႔တၾကားျဖစ္သြားပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ေစ်းကေလး ပါတယ္ဆိုျပီး ကားရပ္ေတာ့ ဆင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ကို လက္ဆြဲရင္းေပါ့ေလ။ ကိုယ္တို႔က မဂၤလာေစ်းေရွ႕မွာ ေနတာပါ။ ဘယ့္နွယ္ ေစ်းကေလးလဲ လို႔ ေမေမ့ကိုေမးေတာ့ “သမီးရယ္။ ဟိုးးးးတခါ သြားတာ ေစ်းၾကီး။ ဒါက ေစ်းေသးေသးေလးမို႔ ေစ်းကေလး လုိ႔ ေခၚေနၾကတာေပါ့” လို႔ ေျပာျပပါတယ္။ ( ေစ်းေတာင္မွ အၾကီးအေသး၊ အေမနဲ႔ ကေလးေပ့ါလို႔ ေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးလုိက္ပါေသးတယ္ း)

---ဘိုးဘြား = ဘိုးဘြားရိပ္သာ / ေမာင္ငံ = ေမာင္ငံရပ္ကြက္ / မီးသတ္ = မီးသတ္ဌာန / အလုပ္သမား = အလုပ္သမားရံုး / ေဒၚခင္ၾကည္ = ေဒၚခင္ၾကည္ အမ်ိဳးသမီးသားဖြားမီးယပ္ေဆးရံု ေတြပါတဲ့။ ေမာ္လျမိဳင္မွာက ကားမွတ္တုိင္က နံပါတ္ေတြရွိေပမယ့္ မွတ္တိုင္ရွိေနရာက အေဆာက္အဦး။ ေနရာ စတာေတြကို စြဲျပီး ကားမွတ္တုိင္အမွတ္သညာ ျပဳၾကပါသတဲ့ ။ ေမေမ ရွင္းျပမွ သိတာေလ :PPPP

ေနာက္မ်ားမွ အလြဲမ်ား ၂ ကို ဆက္ေရးပါဦးမယ္ရွင့္။ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုဆည္ ဆက္မျဖစ္တည္ရ။

2011-09-24T11:31:00.003+07:00

ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္စီမံကိန္းတာဝန္ရွိလူၾကီးမင္းမ်ားထံသို႔။

က်မက တိုင္းတပါးေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သူျဖစ္ပါတယ္။ ဘာမွ မတတ္တာမုိ႔ တတ္တာ သိတာေလးနဲ႔ပဲ ပန္ၾကားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူ ျဖစ္တဲ့အားေလ်ာ္စြာနဲ႔ ျမစ္ဧရာအေၾကာင္းတေစ့တေစာင္းမက ၾကားေနခဲ့ သိေနခဲ့ရတာကိုပဲ ဆႏၵျပဳပါတယ္။ ဒီလိုေျပာလို႔ ငါတို႔သာ သိတာမို႔ပါ ဆိုရင္ေတာ့ က်မတို႔ သံုးလူ႔ေလာကမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သာလွ်င္ အတုမရွိ အနႈိင္းမဲ့ အလံုးစံု သိေတာ္မူေသာ အရွင္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အရင္ ေျပာပါရေစ။ ငါသာလွ်င္ အသိဆံုးဆုိရင္ျဖင့္ ဘုရားရွင္နဲ႔ ကိုယ့္ကို နႈိင္းယွဥ္ေနမိတာမ်ိဳး ျဖစ္သြားနိင္တာမို႔ ဒီလုိ နႈိင္းယွဥ္မိရင္ျဖင့္ အပယ္ေရာက္မယ့္အေရးကို တင္ၾကိဳ သတိေပးပါရေစ။ ဘယ္သူမွ အသိဆံုး မရွိပါဘူး။ ကိုယ္ေတြအသိဆံုးဆိုရင္ ဒါ ကိုယ္က်ဳိးတခုတည္း ျဖစ္မွာပါပဲ။

ဧရာဝတီအေရးဟာ နုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အားလံုးေပါင္းစပ္ပါဝင္ေနတဲ့အတြက္ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ အေရး အမ်ိဳးသားေရး ျဖစ္တာမုိ႔ပါ။ လူၾကီးမင္းမ်ား ကိုယ့္ေလွကိုယ္ထိုး ပဲခူးေရာက္ေရာက္၊ ကိုယ့္ျမင္းကိုယ္စိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္လို႔မ်ား မိမိတဦးတည္းပိုင္ ဆႏၵ မဟုတ္ခဲ့ဘူး ဆုိရင္ျဖင့္ က်မေရးတဲ့ ဒီစာ လူၾကီးမင္းတုိ႔ အသိအမွတ္ျပဳလိမ့္မယ္လို႔ (ျမန္မာတျပည္လံုးအေပၚ ေစတနာရွိတယ္ဆိုရင္) ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

၁. က်မတုိ႔ ျမန္မာျပည္လူဦးေရ သန္း ၆၀ ရ႕ဲ႔ ၇၀% ဟာ ဧရာဝတီျမစ္ကို အမွီျပဳျပီး အသက္ဆက္ေနခဲ့တာ။ ျမန္မာျပည္သားရယ္လို႔ ျဖစ္ေနခဲ့တာ မဟုတ္ပါလားရွင္။

၂. ဧရာဝတီျမစ္ဝွမ္းဟာ ျမန္မာျပည္ရ႕ဲ ၅၄% မွ် က်ယ္ဝန္းတာမို႔ ဒီျမစ္ဟာျဖင့္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာ မဟုတ္ပါလားရွင္။

၃. ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင့္ သမိုင္းေတြ ေရးနုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ ျမန္မာမင္းမွန္သမွ် ဧရာဝတီနဲ႔ သမိုင္းထြင္းခဲ့ရျပီး ဧရာဝတီကိုေတာ့ စီးပြားသေဘာက္ေတြ ဆႏၵအေလ်ာက္ မလုပ္ခဲ့ၾကဘူး မဟုတ္လားရွင္။

၄. ခု ဧရာဝတီကို တားဆို႔ ပိတ္ဆီး ဆည္ေဆာက္ၾကမယ္ေပါ့။ ျပဌာန္းထားတဲ့ ဥပေဒအရပဲလို႔ဆိုဆို စီးပြားေရးအရပဲေျပာေျပာ ဧရာဝတီကို ဘာေၾကာင့္ ပိုင္းျဖတ္ခ်င္ရတာလဲ။ ဧရာဝတီဟာ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းရမယ့္ အရာမွ မဟုတ္တာပဲ။

၅. ဧရာဝတီျမစ္ကို တားျပီး ဆည္ေဆာက္တဲ့အတြက္ ဆည္ေဆာက္ရာဧရိယာဟာ အေတာ္အတန္ က်ယ္ဝန္း(အေမရိကန္နုိင္ငံ နယူးေယာက္ျမိဳ႕ဧရိယာနီးပါး)တယ္လို႔ သိရေတာ့ ဒီဧရိယာရရွိဖို႔ ေျမေနရာအတြက္ ဖယ္ေပးလုိက္ရမယ့္ ျပည္သူေတြအတြက္ ေနဖုိ႔၊ ျပီးေတာ့ သူတုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕လုပ္ကိုင္အတည္တက်ျဖစ္ရဖို႔ ဘယ္သူကမ်ား အတိအလင္းတာဝန္ယူေပးမွာလဲရွင္။

၆. ျမစ္အထက္ပိုင္းကို ပိုင္းျဖတ္ပိတ္ဆို႔ ျပီးတဲ့အတြက္ က်န္ျမစ္ေအာက္ပိုင္းမွာ ရွိမယ့္ ျမစ္ဝွမ္းေဒသေတြအတြက္ ျမစ္ကိုမွီခိုျပီး အသက္ဆက္ေနရသူေတြ( စိုက္ပ်ိဳးေရး။ ကုန္သြယ္ေရး၊ ေရလုပ္ငန္း၊ ပညာေရးအစရွိသျဖင့္x ) ကို ဘယ္လုိမ်ား အသက္ဆက္ေစမွာလဲရွင္။

၇. ျမစ္အထက္မွာ ပိတ္ေတာ့ ျမစ္ေအာက္ပိုင္း ေရခမ္း၊ ကမ္းပါးျပိဳ၊ ဒီေရာက္ေတာေတြပ်က္စီး၊ ျမစ္ခမ္းေတာ့ ပင္လယ္ထဲ ေရမစီးဝင္နုိင္ရင္ ပင္လယ္က ဆားငံေရေတြ ျမစ္ေၾကာတေလွ်ာက္ ျပန္ဝင္ျပီး အဲ့ဒီေဒသေတြအတြက္ေရာ ဘာမ်ား ျပင္ဆင္ထားပါျပီလဲ။

၈. ဒီေနာက္မွာေတာ့ အကာအကြယ္မရွိျဖစ္ေတာ့မယ့္ ျမစ္ဝွမ္းေဒသတေလွ်ာက္က ရာသီဥတု ဆိုးရြားမႈေတြကို ေဒသေနျပည္သူေတြဆီကို တုိက္ရိုက္ေရာက္လာေတာ့မွာမို႔ သူဆင္းရဲ ျပည္သူေတြ ဒီထက္ ပ်က္စီးရပါဦးမယ္။

၉. လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား မလံုေလာက္လို႔မ်ား က်မတုိ႔ ျမန္မာျပည္သားေတြ ထိုင္ငုိေနခဲ့ဖူးသလား။ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား အျပည့္အဝေပးေရး လို႔မ်ား ေၾကြးေၾကာ္ေတာင္းဆုိဖူးခဲ့ၾကသလား။ ေရနံဆီမီးခြက္နဲ႔ ဖေယာင္းတုိင္နဲ႔ကိုပဲ ေအးခ်မ္းေနတတ္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ ဧရာဝတီကို ပိုင္းျဖတ္သတ္ျပီးမွ ဒီလွ်ပ္စစ္မီး ရရမွာတဲ့လား။ အဲဒီလို လုပ္စရာ မလိုအပ္ေနပါဘူးရွင္။

၁၀. တကယ္တမ္း လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား က်မတုိ႔ခ်ည္းပဲ သံုးရမယ္တဲ့လား။ က်မတို႔ျမန္မာျပည္သားေတြပဲ သံုးရဖုိ႔ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားရဖို႔ ဒီျမစ္ၾကီးကို ပိုင္းျဖတ္မွ ရရမွာတဲ့လား။ မလိုအပ္ပါဘူးလုိ႔ ေျပာပါရေစ။

၁၁. နုိင္ငံနဲ႔အဝွမ္း ခု ျမစ္ဆံု၊ ေနာင္ ျမစ္ဝွမ္းအားလံုး (သံလြင္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္တုိ႔အပါအဝင္) နီးပါး ဆည္ေဆာက္မယ္ဆုိတဲ့ ”ေသာင္းက်န္းသူနွိမ္နင္းေရး မဟာဗ်ဴဟာ” ေၾကာင့္မ်ား က်မတုိ႔အသက္ေသြး ျမစ္ဧရာကို စျပိး စေတးခံရဖုိ႔လား။

အေမးးေတြခ်ည္းျဖစ္ေနလို႔မ်ား လူၾကီးမင္းတုိ႔ အခ်ိန္အလဟႆ မျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီထက္ဒီထက္မက က်မတို႔ ျပည္သူေတြ ကေလာင္ကိုင္ေတြက လူၾကီးမင္းတုိ႔ကို ေျပာခဲ့ၾကျပီးျပီ။ အေလးမထားဘဲ ငါတေကာေကာတာမ်ိဳး မလုပ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ျမန္မာဟာ ျမန္မာေတြ အားလံုးေသြးစည္းညီညြတ္ခဲ့ၾကလို႔ တစ္ဦးေကာင္းတည္း မလုပ္ခဲ့ၾကလုိ႔ ခုထိ ရွင္သန္ေနခဲ့ၾကတာပါ။ က်မတုိ႔ကို (ျမန္မာျပည္သားေတြကို)

၁။ ။ လူၾကီးမင္းတုိ႔ရဲ႕ ျမစ္ဆံုဆည္စီမံကိန္းရဲ႕ အက်ိဳး၊ အျပစ္ေတြကို အသိေပးပါ။

၂။ ။ ဧရာဝတီျမစ္ဟာလည္းပဲ က်မတို႔လို ျမန္မာျပည္သား ျဖစ္တဲ့အတြက္ အသက္ေသြးေၾကာၾကီး မပ်က္စီးရေအာင္ ကာကြယ္ၾကရမယ့္ တာဝန္ရွိတဲ့ က်မတို႔ျမန္မာျပည္သားေတြရဲ႕ ဆႏၵကို တိတိက်က် အျဖဴ၊ အမည္း ကြဲျပားသိေအာင္ အရင္ မဲဆႏၵ ေတာင္းပါ။

၃။ ။ ျမစ္ဆံုဆည္ေဆာက္ ေဒသတေလွ်ာက္ေန လူထုေတြအတြက္ တင္ၾကိဳ ျပင္ဆင္ျဖည့္ဆည္းေပးမႈမ်ားကိုပါ တပါတည္း သိခ်င္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ဆို က်မတို႔က ျမန္မာျပည္သားေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ပါပဲ။ ျမန္မာျပည္အေရးဟာ က်မတို႔အေရးပါပဲ။

၄။ ။ ခု တခါတည္း ရွငး္ရွငး္ေျပာပါရေစ

ျမစ္ဆံုဆည္ေဆာက္စီမံကိန္းကို လံုးဝ(လံုးဝ) ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ ပယ္ဖ်က္ေပးပါ။

လူၾကီးမင္းတုိ႔အပါအဝင္ က်မတို႔ျမန္မာျပည္သားေတြရဲ႕ အသက္ေသြးျဖစ္တဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ကို လူၾကီးမင္းတုိ႔လည္း ခ်စ္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ခုလို ေရးတဲ့ စာ၊ ကန္႔ကြက္စာေတြကို လူၾကီးမင္းတုိ႔ အသိအမွတ္မျပဳရင္ျဖင့္ လူၾကီးမင္းတုိ႔ဟာ ျမန္မာျပည္ကို မခ်စ္ေသာ၊ ျမန္မာျပည္သူေတြကို မခ်စ္၍ အေလးမထားေသာ၊ ျမန္မာျပည္ကို မခ်စ္သျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး မဟုတ္ေသာ သူေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာမဟုတ္ရင္ျဖင့္…….ျမန္မာလူၾကီးလုပ္လုိ႔ မရပါဘူး။

က်မ ထပ္ေျပာပါရေစ……..

ျမစ္ဆံုဆည္စီမံကိန္းကို လံုးဝ ဆန္႔က်င္ပါတယ္ ပယ္ဖ်က္ေပးပါ။

ဧရာဝတီ ဆက္လက္ရွင္သန္ေစရမည္

ငါတုိ႔ ေသြးျဖင့္ အဓိဌာန္ျပဳသည္

ျမစ္ဧရာေပၚ ဆည္မေဆာက္ရ။

တားဆီးပိတ္ပင္ ဆန္႔က်င္ျပဳသည္

ငါတုိ႔ျမစ္ၾကီး ဆက္စီးရမည္။

ဘယ္သေဘာက္မွ် လက္မခံပါ။

တစက္ခ်င္းဆက္ျပီး ေရစက္မ်ားစြာ

အလွ်ံပယ္နဲ႔ ငါတို႔ျမစ္ကို ေပါင္းစီေစ့မယ္။

ဘယ္ေကြ႔ဝဲဝဲ အလံမလွဲဘူး

ငါတုိ႔ျမစ္နဲ႔ တန္းတူ ရွိမယ္။

ဧရာဝတီကို က်ဴးေက်ာ္လာသမွ်

ငါတုိ႔ေျမက တုိက္ထုတ္ဖယ္ရွား

ဆည္စီမံကိန္း ဆက္မျဖစ္ရ။

ဆည္ စီ မံ ကိန္း ဆက္ မ ျဖစ္ ရ။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ရြာမယ္ဆိုရင္...

2011-09-15T16:38:00.001+07:00

ဘယ္ရာသီပဲေျပာင္းေျပာင္း

မေဟာင္းတာက သစၥာ..ဆို။

ဆံုေတြ႔ ၾကံဳကြဲ

မလြဲတာက သစၥာ…ဆုိ။

ေပ်ာ္လည္း မဟူ

ငုိလည္း မခြဲ

တြဲလက္ျမဲမယ့္ သစၥာ…ဆုိ။

စုိသာ စိုပေစ့ ။

ငုိေစမယ္ မဟုတ္ပါဘူးလို႔

သစၥာဆို အခုိင္ခုိင္ခ်ည္(ေပမယ့္)

ဘယ္အရာကို မ႑ိဳင္တည္လို႔

ဘယ္မွာမ်ား မည္ခဲ့တာပါလိမ့္။

မပီတဲ့ သရုပ္နဲ႔ ဟန္လုပ္

ျပန္မရုပ္ေပမယ့္ အဆန္လႈပ္ေနတဲ့ ေျခနဲ႔

ေႏြဆုိ ေႏြ

မုိးဆုိ မိုး

ေဆာင္းမွာေတာင္ မသိုးဘူးလို႔ဆိုတဲ့

သူ႔သစၥာတရားအတြက္

ဒီတခါရြာေပးရရင္ ငါက ဓားပါ ရြာတတ္ေတာ့မယ္။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

စိုးစိတ္

2011-08-24T20:45:00.001+07:00

အဆင္း သာမည

မဝင္း မဝါလွေပမယ့္

အခ်င္း ပဓာနမို႔

သင္းပ်ပ်ရနံ႔ေသြးၾကြယ္လ်က္

ေျမသနင္းမွာ က်ရေပသည့္

အို.... ခေရငယ္။

ေရ ဘယ္ဆီ မွန္း... တမ္းစရာ မလုိေပဘု

အိုေနလုရင္ေသာ္မွ်

တပြင့္ခ်င္းစီ တကိုင္းခ်င္းဆက္

ခက္လက္ေဝဆဲ

ေၾကြဆဲ ေျခရင္း

ဒီလမ္းထက္ဆင္း... ခင္းျမဲပါေလ။

ယြင္းလဲ ရာသီ

အခါမမီရင္ျဖင့္

မသာမၾကည္ ေထြးသူ႔ရင္မွာ

ကဗ်ာမပီမွာ စိုးမိတယ္။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ဘေလာ့နွစ္နွစ္ျပည့္(သို႔မဟုတ္) သူ ၃၄

2011-08-14T09:39:00.002+07:00

ဒီလမ္းထက္ တူတူေလွ်ာက္ရင္း

တစ္ရက္ထက္ တစ္ရက္

ဆက္ဆက္နီးလာ

ဆံုရမွာ အမွန္မုိ႔

ဘယ္လုိရင္ဆိုင္ ျပံဳးနုိင္ပါ့မလား

ရင္တြင္းထုိးထြင္း သိခ်င္စမ္းဘိ။

ပရကို တူးေဖာ္

အတၱေတြ ျမဴးေပ်ာ္စံဖုိ႔

ဘယ္နွရာသီမ်ားမွ ျပီးမွာတဲ့လဲ။

သိသာသိ ျဖတ္မထိတဲ့ ကိေလသာနဲ႔

အရသာမသိတဲ့ ေယာက္လို

သူရာနဲ႔ နွစ္ပါးသြား

လစ္မေနေအာင္ သူ ေမ့ရက္တယ္

ေဝးေပါ့တရား။

နွလံုးသားမွာ အေဖးတက္

အဆိပ္လည္း မျပယ္

ေလာကဓံကို အန္တုဖုိ႔

ဘယ္နွခုုုုုုုႏွစ္က သူ႔ကို ေမြးတာတဲ့လဲ။

ေမြးျခင္းက တျဖည္းျဖည္းေဝးလို႔

မရဏတရားက နဲ့နဲ႔ နီးလာ

စိုင္းျပင္းေနဆဲ

မေနာမွာ အာရံုျငိတယ္။

သူ မျငိမ္းခ်မ္းေသးပါလား။

အသိနဲ႔ သတိ မတြဲေလသမွ်

ေလာကနဲ႔ ေလာကီ နွစ္ဌာနီ

ေအာင္ျမင္ရေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ပါ့လား။

ကိေလသာတဏွာျမစ္ထဲ

အစုန္အဆန္ ဝဲေရာက္

အဟုန္အျမန္နဲ႔ သူ ျဖတ္ေတာက္

ေရာက္ဆဲ လမ္းထက္ ေလွ်ာက္တတ္ပါေစ။

ေပါက္ဆဲအေတြးထဲ အလင္းေရာက္ပါေစ။

ေမြးရက္ေတြ တျဖည္းျဖည္းေက်ာ္

သူ ဆႏၵရွိရာ လွမ္းေမွ်ာ္နုိင္ပါေစ။

ခ်စ္ေသာသူမ်ား မေကြကြင္းဘဲ

မနွစ္သက္သူ ကြင္းေရွာင္မူလုိ႔

ေအာင္ျမင္တဲ့လမ္း အလွပန္းကို

ဆြတ္ခ်ဴနုိင္ပါေစ။

ဒီဘေလာ့ေလးထဲ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေတြ ထည့္ထည့္သိမ္းျဖစ္တာ မေန႔က၂၀၁၁ ၾသဂုတ္လ (၁၃)ရက္ေန႔မွာ နွစ္နွစ္ျပည့္ပါျပီ။ သူ႔ရဲ႔ ၃၄ နွစ္ျပည့္ေမြးေန႔လညး္ ျဖစ္တာမုိ႔ သူ႔ကို ရည္ရြယ္ေျပာၾကား၊ အမွတ္တရကဗ်ာကို တင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာ့စာမ်က္နွာထက္ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီအိမ္ေလးက ေမေလးရဲ႕ အပန္းေျဖရာေလးမို႔ လာလည္သူ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ကို ဒီကေနပဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာပါရေစရွင့္။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ေမ့ခ်င္တယ္

2011-07-14T15:17:00.000+07:00

အျပစ္ရယ္လို႔

ျမႈတမံႈမွ် မဆိုေပမယ့္

ငိုခ်င္ေအာင္ေတာ့ လက္ျပခဲ့တာပဲေလ။

ခပ္ဖြဖြ ခ်ခဲ့ရတဲ့ ပင့္သက္ေတြၾကား

မင္း ျပန္လာမလား

တစ တစ ေမွ်ာ္လင့္မိခ်င္ရဲ႕။

ေခၚခြင့္ရွိရင္ေတာ့

ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ငဲ့ၾကည့္ေပးခဲ့ပါ။

ခြဲရမယ္ဆိုတုိင္း

အသင့္မျဖစ္ေနတဲ့ ငါ…။

သမုဒယႏြံထဲ

ကၽြံ မနစ္ခ်င္ပါဘူးကြယ္။

ဥေပကၡာတရားကို အေဖာ္ျပဳ

နွလံုးသားကို အေဖးတက္ေအာင္

ခပ္ပါးပါးေလး ထုဆစ္ျပီးတဲ့အခါ

ခုလိုေလး နင္ ခ်စ္ခဲ့တာကို ငါ ေမ့ထားခ်င္လို႔ပါ။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္

2011-05-06T11:34:00.001+07:00

သမီးလက္ကိုဆြဲ

အျဖဴအစိမ္းေလးနဲ႔ တြဲလို႔

အေမ ေက်ာင္းကို ပို႔ေတာ့

ငိုတယ္…. အေမ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။

ေက်ာင္းဝတ္စံု အသစ္ေလးနဲ႔ေပမယ့္ အေမ့သမီး မေပ်ာ္ခဲ့ဘူးေနာ္။ အေမ့ထမီစကို ဆြဲရင္း မ်က္ရည္ေတြ နွပ္ေတြနဲ႔ ဂ်ီက်ေနတဲ့ သမီးကို အေမက တတြတ္တြတ္ ေခ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ အေမ့သမီးေလး ေပ်ာ္သြားမွာပါတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီးပဲရမွာတဲ့။ ဟုတ္လို႔လား အေမ။ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြလည္းရမွာပဲ။ ဆရာမေလးနဲ႔ စာေတြ သင္ရမွာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ မုန္႔ေတြလည္း စားခ်င္စားရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေမ့နားမွာေတာ့ မေနရေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ သမီး အိမ္ပဲျပန္ခ်င္တယ္အေမ။ အေမ့လိုမ်ိဳး သူတိုု႔က သမီးကို ေခ်ာ့မွာမုိ႔လို႔လား၊ သမီးအိပ္ခ်င္လာရင္ ပံုေျပာျပမွာမို႔လို႔လား။ သမီးပူဆာတဲ့အခါ အေမဆိုျပသလုိ သူတုိ႔က သမီးကို သီခ်င္းဆုိျပမွာမုိ႔လို႔လား။ သူတို႔နဲ႔ေတာ့ ေဆာ့ေတာ့ ေဆာ့ရမွာေပါ့ေမေမ။ အေမလုပ္ေပးသလုိ စကၠဴရုပ္ေလးေတြ လုပ္ေပးပါ့မလား။ ဆရာမက သီခ်င္းဆိုျပခ်င္ ဆုိျပမွာေပါ့။ အေမ့လိုေတာ့ သမီးကို ေပါင္ေပၚမွာ မတင္ထားဘူးမို႔လား။ အေမ့ … အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။

ဝမ္းစာရွာ အစုစု

အေမနဲ႔ အတူ ျပဳရင္း

ေနပူရိပ္ စပ္ခါး

မနားရသမွ်

ခဏခဏ ပူဆာ

အေမ … အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။

အေမ့ရင္ဘတ္နဲ႔ထပ္တူက်ေနတဲ့သမီးက အၾကီးပီပီ အေမနဲ႔တူတူ မိသားစုအတြက္ အလုုပ္ေလးေတြ လုပ္ရတဲ့အခါ အလုပ္ခြင္က သမီးလုိ ကေလးေလးအတြက္ ဘယ္လုိ ေအးခ်မ္းနုိင္ပါ့မလဲ။ အေမ့ကိုေတာ့ သမီး မစဥ္းစားတတ္ေပမယ့္ သမီးကေတာ့ သိပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး အေမ။ သမီးမေဆာ့ရေတာ့ဘူး။ ေနလည္း ပူေနေသးတယ္။ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ကိုလည္း အခ်ိန္လုရေသးတယ္။ ေစ်းေတာင္းရြက္ရလို႔ ေခါင္းကလည္း ပူပူထူထူၾကီးျဖစ္ေနျပီ။ ညေနတိုင္း ေရေရာင္းရဖုိ႔ ေရခပ္ရလြန္းလို႔ လက္ဖဝါးမွာလည္း ကၽြဲပခံုးဆိုလား ဘုထ ေနတာပဲ။ ညပိုင္းေတြက် လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ပန္းကန္အငွားေဆးကူ လုပ္ရဦးမယ္။ ေဆးတာ မစင္ရင္ ေျပာခံရေသးတယ္။ မနက္လည္း အေစာၾကီးထျပီး အေမနဲ႔တူတူ ေစ်းေရာင္းဖုိ႔ လုပ္ရေတာ့ အိပ္ေရးလည္းမဝဘူးအေမ။ ဘာလုိ႔ သမီးတုိ႔လုပ္ေနရတာလဲ။ အေမလုပ္ေနလို႔သာ လုပ္ေနရေပမယ့္ သမီးေတာ့ သိပ္မသိဘူးအေမ။ အေမတခုလုပ္တုိင္း ငါဝင္လုပ္ရင္ အေမ သိပ္မလုပ္ရဘူးဆိုျပီးပဲ အေမလုပ္သမွ်ေတြ သမီးဝိုင္းလုပ္ေပးေနတာပါ။ ဒီလိုခ်ည္းေတာ့ ေနပူထဲ ဘယ္ေနခ်င္ပါ့မလဲ အေမရယ္။ အေမနဲ႔ တူတူေနရတဲ့ သမီးတုိ႔အိမ္ေလးမွာပဲ ေနၾကရင္ေရာ မရဘူးလား အေမ။ သမီး အလုပ္ေတြနားျပီး အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ အေမ။

ျပန္ခ်င္လ်က္ အျပန္ခက္ခဲ့တဲ့
ဒီအခ်ိန္ စိတ္ကူးေလး
ရိပ္ရိပ္ လူး ထူးတဲ့ ဒီပင္လယ္ထဲ
တက္ကုန္နဲ႔ ရြက္စံုဖြင့္
မာနခါးခါးေတြကို
မ်က္ရည္နဲ႔ ေရာခ်
ဩခ် ရေလာက္ေအာင္လည္း
အေမ့သမီး ေမာဟ မ်ားခဲ့ပါတယ္။

အေမ့နားမွာ ဒီလို ေနခ်င္ေနခဲ့တဲ့သမီး အေမ့နားကေန အေဝးကုိ လာေနရတယ္ေနာ္။ ျပန္ခ်င္တယ္ ျပန္မယ္ စိတ္ကူးရင္းနဲ႔ အေမ့ထံပါး အမွာစကားသာ ပါးရင္း သမီး ဒီပင္လယ္ထဲ ကူးခတ္ေနခဲ့တာၾကာေပါ့။ ဘဝဆိုတာကို တိုက္ပြဲတခုလုိ တက္အကုန္နဲ႔ ရြက္ေတြလည္း စံုေနေအာင္ ဖြင့္ရင္း သမီး တုိက္ေနခဲ့တာ။ ငယ္ငယ္ကလိုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ အလုခံရတာကို ဝမ္းမနည္းေနဘူးေပါ့။ သမီးရဲ႔ မာနခါးခါးေတြက သမီးရဲ႕ ဝမ္းနည္းမႈကို အန္တုထားခဲ့တာပဲ။ တရိပ္ရိပ္ တုိက္ခတ္ေနတဲ့ ဘဝမုန္တုိင္းေတြကို သမီး ၾကံဳခဲ့ရတာ နည္းတာမွ မဟုတ္ဘဲ အေမရယ္။ အေမရွိတဲ့အိမ္ေလးကို ငယ္ငယ္ကလိုမိ်ဳး ျပည့္စံုတယ္ မထင္ခဲ့တာ သမီးမွားသလား အေမ။ မိုးရြာရင္ သံစံုတီးဝိုင္းလို ၾကားေနခဲ့ရတဲ့ မုိးယိုေပါက္ေတြကို သမီးမုန္းတယ္။ ဝါးထရံေတြ တစခ်င္း ပဲ့ပဲ့ေနလုိ႔ အေပါက္ေတြ ျဖစ္ေနတာကို မုန္းတယ္။ နင္းလုိက္တိုင္း တကၽြီကၽြီျမည္တဲ့ ၾကမ္းခင္းထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ကို သမီးမုန္းတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနရင္း ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားဖုိ႔ မရွိေနတာကို မုန္းတယ္။ ေက်ာင္းသြားရင္ ေက်ာင္းစရိတ္မလံုေလာက္တာကို မုန္းတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျပတ္ျပတ္သြားတတ္တဲ့ အေမျပန္ျပန္ခ်ိတ္တြယ္ေပးထားတတ္တဲ့ ပလတ္စတစ္ေကာ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖိနပ္တဂြက္ဂြက္ကို မုန္းတယ္။ ဖိနပ္အသစ္ဆိုတာမ်ိဳးက သမီးမွ သိပ္မဝတ္ခဲ့ရဘဲ အေမ။ အဆံုးစြန္ သမီး ေက်ာင္းမေနရေတာ့တာကို မုန္းတယ္။ အဲဒီအမုန္းေတြက သမီးကို ေမာဟေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕။ မလံုျခံဳဘူးလို႔ ခံစားရတဲ့အိမ္ကေလးကို အေမ့အတြက္ ျပန္ျပင္ေပးဖုိ႔၊ ထမင္းစားခ်ိန္အျပင္ က်န္အခိ်န္ေတြမွာပါ အေမစားခ်င္တာကို စားနုိင္ဖို႔၊ ညီမေလး ေမာင္ေလးေတြ ေက်ာင္းစရိတ္ ေလာက္ဖို႔၊ သမီးစီးခဲ့ရတဲ့ ဖိနပ္မ်ိဳး သူတုိ႔ စီးရမွာစိုးလို႔ ျပီးေတာ့ေလ အေမနဲ႔တူတူ ညီမေလး ေမာင္ေလးတုိ႔ ျပည့္စံု ေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔ ဆိုတဲ့ ေလာဘတရားေတြနဲ႔ ၾသခ်ရေလာက္ေအာင္ သမီး ေမာဟ မ်ားေနခဲ့တာပါေမေမ။

ေခါင္းမငံု႔စတမ္း အန္တု
ရန္ျပဳစရာေတြကိုလည္း
မာန္ မနုေနဘဲ ျပန္ရႈေနခဲ့ဖူးတယ္။

အေမ့သမီးက ငယ္ငယ္ကလိုေတာ့ သိပ္မငိုတတ္ခဲ့ေတာ့ဘူးေပါ့အေမ။ ေရျခားေျမျခားမွာ ဘဝေတြ အဖံုဖံုကို ဆံုေတြ႕ဖူးျပီးမွေတာ့ အေမ့သမီး မနုႏြဲ႕ေနေတာ့တာ မထူးဆန္းေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ ျဖတ္စားလတ္လ်ားေတြ ေပါတဲ့ ေနရာမွာ ေနေနရလို႔လည္း ကိုယ္တုိင္ ျဖတ္စားမခံရေအာင္ ကာကြယ္၊ ဘဝတူေတြအတြက္ အန္တုရင္း အေမ့သမီးေလ အရင္က အေမ့နားမွာ တြယ္ကပ္ရင္း လူၾကီးေတြ ေဟာက္ရံုနဲ႔ေတာင္ မ်က္ရည္ဝဲတတ္ခဲ့တာကို အိပ္မက္ေတာင္ ျဖစ္ေနပါျပီအေမ။ ကိုယ္တုိင္ ၾကံဳခဲ့ရဖူးတဲ့ ဘဝခါးသီးမႈေတြက သမီးကုိ သင္ေပးလုိုက္တာပဲလား။ ေသခ်ာတာေတာ့ အေမ သင္ေပးခဲ့တာပါပဲ။ ဘဝမွာ ရိုးသားတာက တန္ဖိုးအရွိဆံုးဆုိတာ၊ ရွိသင့္တဲ့ မာန ရွိေနဖို႔ဆုိတာ၊ သူတပါးအေပၚ အနုိင္ယူလိုစိတ္မထားဘဲ ကိုယ္တုိင္လည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ အရႈံးမေပးရဘူးဆုိတာ၊ ညီမွ်တဲ့ စိတ္ထားကို၊ ျပီးေတာ့ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈကို၊ ဘာသာတရားကိုင္းရႈိင္းမႈကို မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆိုတာေတြ အေမပဲ သင္ေပးခဲ့တာေတြေလ။ အေမက တျခားအေမေတြလုိ ပါးစပ္က မေျပာတတ္ဘူး။ အေမ့အလုပ္ေတြ။ အျပဳအမူေတြ၊ အေျပာအဆိုေတြကေနပဲ အေမ့ကိုယ္ခြဲတခုျဖစ္တဲ့ သမီးက သိခဲ့ တတ္ခဲ့ရတာပါ အေမ။

ျပန္ခ်င္လ်က္ အျပန္ခက္ေနတဲ့
အေမ့သမီးေလ.....
ဒီအခ်ိန္ အိမ္ကျပင္ေလး
ေနဝင္ရင္ သာယာသံေတး
ၾကားမယ္မထင္ဘဲ
နားလည္း မဆင္နိုင္တဲ့ ဒီအေဝးကေန
အေမ..... အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။

မ်က္ရည္ေတြ အိပ္မက္ေတြကို ဥေပကၡာျပဳရင္း စမ္းတဝါးဝါးေပမယ့္ အားတင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ အေမ့သမီးေလ ျပန္ခ်င္လ်က္နဲ႔ အျပန္ခက္ေနတုန္းပါပဲ။ အေမနဲ႔တူတူ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ အိမ္ေရွ႕က လမ္းကို လြမ္းတယ္။ ညအိပ္ရင္ အေမ့ေပါင္ေပၚေမွးလို႔ အေမဆိုျပတဲ့ သီခ်င္းသံကို လြမ္းတယ္။ ညအိပ္တဲ့အခါ ျခင္ေထာင္မရွိဘဲ ဒီတိုင္း စီတန္းအိပ္ေနတဲ့ ေမာင္နွမေတြရဲ႕ ေခါင္းရင္းကေန အေမ ယပ္ခတ္ေပးတတ္တာကို လြမ္းတယ္။ မနက္မုိးလင္းတုိင္းမွာ အေမလုပ္ေပးတတ္တဲ့ ဆီမဆမ္းတဲ့ ပဲျပဳတ္ထမင္းၾကမ္းကို လြမ္းတယ္။ ေက်ာင္းသြားခါနီးတုိင္း ဖိနပ္ကို ျပန္ျပန္စစ္ေပးျပီး ျပတ္ခါနီးျပီဆို ျပန္ျပန္ခ်ဳပ္ေပးတတ္တဲ့အေမ့လက္ရာ ဖိနပ္ေလးကုိ လြမ္းတယ္။ အေမနဲ႔ တူတူ ရွိခဲ့တဲ့ သံစံုျမည္အိမ္ေခါင္မိုးေလးကို လြမ္းတယ္။မနက္ ဘုရားရွိခိုးတုိင္းမွာ အေမ့ကိုပါ ရည္မွန္းကန္ေတာ့ျပီး ဒီအခ်ိန္ဆို အေမ ဘာလုပ္ေနျပီလဲ ထျပီလား ေနေကာင္းရဲ႕လား အဆင္ေျပမွာပါလို႔ ေတြးေနရင္းနဲ႔ေလ.. ျပီးေတာ့ေလ အေမ… အေမ့ကို အေမ့ကို အေမ့ကို လြမ္းတယ္။ သမီး အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ အေမ။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

လူမမယ္ ဘဝနွင့္စိတ္ကူး

2011-04-26T16:55:00.002+07:00

လက္တဖက္ ထီးကို က်စ္ေနေအာင္ ကိုင္ရင္း ေနာက္လက္တဖက္ထဲမွာေတာ့ အဖြားထည့္ေပးလုိက္သည့္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲျခင္း၊ ပခံုးမွာ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ လြယ္ထားေသးသည္။

မိုးသံေတြ တဝုန္းဝုန္း ခုန္ဆင္းေျပးလာေနသည္။ ထီးကိုလႊင့္ျပီး မ်က္နွာေမာ့ျပီး မုိးေရေတြ ခံယူရင္း ေျပးကစားခ်င္စိတ္က ဝင္လာျပန္သည္။ မျဖစ္ေသး။ အေမ ရွိေနေသာ ေနရာကို အခ်ိန္မတုိင္မီ ေရာက္ေအာင္ လွမ္းရဦးမည္။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္ စီးေနတဲ့ မိုးေရျမစ္ကေလးထဲကိုေတာ့ ေျခဖ်ားေလးျဖင့္ ခတ္ေဆာ့လိုက္သည္။ ဂါဝန္အနားသားေတြ ေရစင္ကုန္သည္။ မတတ္နုိင္၊ အေမ ဆူခ်င္ဆူႏုိင္ေပမယ့္ မိုးေရခ်စ္ေသာသူကေတာ့ ဒီမွ်ေတာ့ ေဆာ့ခြင့္ ရွိရမည္ေပါ့။

ထီးကိုင္ထားတဲ့ လက္ကို အၾကည့္ေရာက္ရင္း လက္ပတ္နာရီပိစိေလးဆီ ၾကည့္ျဖစ္သည္။ တံခါးပိတ္ခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မည္။ ေျခလွမ္းနႈန္းကို ထပ္ျမွင့္ရင္း ေမာသလုိ ျဖစ္လာျပန္သည္။ အေမရွိရာ ေတာင္ကုန္းထိပ္မွ အေဆာက္အဦးကို လွမ္းျမင္သည္တြင္ အျပင္တြင္ ရြာေနေသာမိုးက ရင္ဘတ္ထဲ ျမစ္ဖ်ားခံသလို ျဖစ္လာသည္ပဲ။

အသက္ ၉ နွစ္သာ ရွိေသးေသာ သူ႔အတြက္ ဒီဘဝကို ေနသားတက် ျဖစ္ေနတာက အဆန္းတက်ယ္မဟုတ္။ သူ႔ေအာက္တြင္ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္နွင့္ ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္ရွိသည္။ အၾကီးဆံုးသူက အားလံုးမဟုတ္လွ်င္ေသာ္မွ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အခိ်န္ေတြ ဖဲ့ထားခံရသည္ခ်ည္း။

ခုလည္း သူ႔ေမာင္ေလးနွင့္ အငယ္ဆံုးညီမေလး ေဆးရံုမွာ ကေလးေရာဂါျဖင့္ တင္ထားရသျဖင့္ အေမက ေဆးရံုမွာ ရွိရသည္ေပါ့။ ဆုိကၠားနင္းေသာ အေဖက ယစ္ေရႊရည္သည္သာ သူ႔ဘဝ သတ္မွတ္ထားသလုိ မနက္ ဆိုကၠားနင္းထြက္တည္းက ညသိမ္းခ်ိန္အထိ ခရီးသည္တင္နင္းလုိက္၊ ပိုက္ဆံရလွ်င္ ေျပးေသာက္လုိက္ျဖင့္ ရွိ၏။ အဘြား(အေမ့ရဲ႕အဖြားေလးေတာ္စပ္သည္)က ဘြားရယ္၊ အေဖရယ္၊ သူရယ္၊ ညီမေလးရယ္အတြက္ ဟင္းခ်က္၊ ေလွ်ာ္ဖြပ္၊ သိမ္းဆည္းျပီး ေဆးရံုမွ အေမနွင့္ ညီမေလးတို႔အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ေပးသည္။

သူနွင့္ သူ႔ေအာက္က ညီမေလးက မနက္ေက်ာင္းသြားျပီး ေက်ာင္းျပန္လွ်င္ ေရခ်ိဳးျပီး ဘြား ခ်က္ထားေသာ ထမင္းကို စား၊ ျပီး လြယ္အိတ္လြယ္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဆြဲျခင္းကို ယူ၍ ခုလုိပဲ အေမ့ဆီ သြားပို႔ရသည္။ ေန႔လယ္စာကိုေတာ့ အေဖ သြားပို႔ေပးသည္။ အေဖ ေစ်းဖုိးေပးခ်ိန္ကို မူတည္၍ ခ်က္ရသည္မို႔ အခိ်န္က မမွန္၊ ေစာဖုိ႔ထက္ ေဆးရံုဝင္းတံခါး မပိတ္မီေလးေတာင္ သိပ္မရွိခဲ့ေပ။ တာဝန္က် ဂိတ္မွဴးေတြကို အျမဲတမ္း ေတာင္းပန္၍ ဝင္ခြင့္ေတာင္းရသည္ခ်ည္း။

မိုးေရစုိသျဖင့္ ပခံုးက ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ထဲက ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ စိုေနေလာက္ျပီ။ အေမ့ဆီေရာက္လွ်င္ေတာ့ အေမက ေျခာက္ေအာင္ လုပ္ေပးလိမ့္မည္။ ဘယ္ေရာက္ေနေန အေမ့နားတြင္သာ ေနခ်င္သည္။ အေဖႏွင့္ သူက မတည့္၊ ဒီအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အေဖက မတည့္ဟုူသည္မွာ မသိဆိုးရြားႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ မနက္ေက်ာင္းသြား၊ အဘြားေပးလိုက္ေသာ ထမင္းကို စားျပီး ေက်ာင္းျပန္လွ်င္ ပန္းကန္ေဆး၊ ေရခပ္၊ ေရခ်ိဳး၊ ညစာစားျပိး ေက်ာင္းစာက်က္ဖို႔ အခ်ိန္တြင္ အေဖ့၏ ေထြလီကာလီ ယစ္ေထြေနမႈကို နားေထာင္ေနရမည္။ နားမေထာင္ဘဲ စာပဲက်က္လွ်င္ သူ႔ကို အေရးမစုိက္ဟူ၍ ဇက္ပိုးအုပ္လိမ့္မည္။ အေဖနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္ပါ။ ေက်ာင္းက သင္ေပးလုိက္ေသာ ပုစာၦမ်ားကို မရွင္းလွ်င္ အေဖ့ဆီ သြားေမး၍ မရ။ နင္တို႔ ေက်ာင္းေနတာက အလကားပဲ၊ ျပီး ဘာမွ ရလာမွာ မဟုတ္ဘူးဟု နာက်ည္းသံျဖင့္ ေျပာျပီး လက္ထဲက ေက်ာင္းစာအုပ္ လႊင့္ပစ္ခံရနုိင္သည္။ အေမကေတာ့ သူ တတ္သေလာက္ ရွင္းျပတတ္သည္။ ခု အေမက ေဆးရံုက ညီမေလးတုိ႔နားမွာမုိ႔ အေမရွိရာ အေမ့နားမွာေနရင္း ေက်ာင္းစာ လုပ္ရမည္။ အိမ္က ညီမေလးကေတာ့ အငယ္ပီပီ ညဆိုလွ်င္ေတာ့ အိပ္ေနလိမ့္မည္။ ေက်ာင္းမွာဆုိ မကစားရ၍ ေက်ာင္းသိပ္မသြားခ်င္ဘူးဟုလည္းး ခဏခဏ ေျပာတတ္ေသးသည္။ စာမရရင္ အေမက ေက်ာင္းမထားေပးေတာ့ဘူးဟု အေမေျပာဖူးသည္ကို ညီမေလးက မွတ္ထားပံုရသည္။

ေလွ်ာက္ရင္း ေတြးရင္းျဖင့္ အေမ့ရွိရာ ေဆးရံုဝင္းအဝသို႔ ေရာက္လာသည္။ ဝင္းတံခါး ဂိတ္မွဴးကို ေတာင္းပန္ဖိ႔ု မ်က္ႏွာေမာ့လိုက္ခ်ိန္ အေမ့ကို ဂိတ္နားတြင္ေတြ႔သည္။ ခုနက ျမစ္ဖ်ားခံစျပဳေနေသာ မိုးေရျမစ္က ပ်ားရည္ျမစ္အျဖစ္ ရင္ထဲ ျဖတ္သန္းေလသည္။

အေမ ၾကိဳေရာက္ျပီး ေျပာထားႏွင့္ပံုရသည္ပဲ။ အေမ့ကို ျပံဳးၾကည့္ရင္း အေမက လြယ္အိတ္နဲ႔ ဆြဲျခင္းကို ယူသည္။ တကုိယ္လံုးနီးပါး မိုးေရရႊဲေနေသာ သူ႕ကို အကၤ် ီလဲရန္ ေျပာျပီး ေဆးရံုလူနာေဆာင္ အိမ္သာခန္းတြင္ သြားလဲခိုင္းသည္။ သူ လဲျပီး ျပန္အထြက္လာမွာ အေမက လြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္ေတြကို ေျခာက္ေအာင္ လုပ္ေပးေနသည္။ ညီမေလးနွင့္ေမာင္ေလးက တစ္ေယာက္ တစ္ကုတင္စီ ေဆးပိုက္တန္းလန္းျဖင့္ အိပ္ေနၾကသည္။

ဘယ္အခ်ိန္ ေဆးရံုက ဆင္းရမည္လဲ။ မသိေပမယ့္ ဒီအခိုက္အတန္႔ေလးကို ဆြဲဆန္႔ထားခ်င္သည္။ အေဖနွင့္ ေတြ႔ရမည္ကို စိုး၍ ဒီေဆးရံုမွာ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ေနခ်င္သည္။ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ ျပီးလွ်င္ ေဆးရံုကိုလာ။ ဒီခရီးက သူ႔အတြက္ ေဝးေပမယ့္ အေဖ့နွင့္ ေဝးေဝးမွာ ေနရသျဖင့္ နားမပူရ။ အေမ့နားရွိရသျဖင့္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာရေသးသည္။ စာမရလွွ်င္ အေမနားလည္သေလာက္ ရွင္းျပမည္။ ျပီးလွ်င္ အေမနွင့္ တူတူ ထမင္းစားျပီး အေမ့နား ကပ္သီးကပ္သပ္ ေကြးအိပ္ရတာကိုလည္း သေဘာက်သည္။

တခါတရံေတာ့ အေဖ ဆိုကၠားသိမ္းျပီးခ်ိန္ ေရာက္လာတတ္ေသးသည္။ သူ ေရာက္သည့္အခ်ိန္ေတာင္ ေဆးရံုဝင္းတံခါး ပိတ္နွင့္ျပီမုိ႔ အေဖေရာက္လာခ်ိန္တြင္ မည္သို႔ေျပာ၍ ေရာက္လာရသည္မသိ၊ အေဖေရာက္လာလွွ်င္ေတာ့ အျပင္ဘက္ ထိုင္ခံုရွည္မွာသာ ထိုင္လ်က္ အေဖ့နားမွာ အိပ္ရသည္ေပါ့။ ဒီအခါ အေဖ့နားမွာ ရွိရသည့္ ထံုးစံအတုိင္း စာမက်က္ရေခ်။ မနက္က်ရင္ အေဖနွင့္တူတူျပန္ရသည္။ ခါတိုင္း သူျပန္ေနက်လိုမ်ိဳး လာခဲ့သည့္လမ္းအတုိင္း မဟုတ္ေတာ့။ အနည္းငယ္ လွမ္းေသာ လမ္းဘက္မွ အေဖ့ဆိုကၠားျဖင့္ ျပန္ရသည္ေလ။

အေဖနွင့္ အတူရွိခ်ိန္မ်ားထဲတြင္ ေဆးရံုမွ အိမ္သို႔ တူတူျပန္ရေသာ ထိုအခ်ိန္ခဏေလးကိုသာ မက္ေမာလွသည္။ အေဖ အရက္မေသာက္ရေသးသျဖင့္ သူ႔ကို ဆိုကၠားေပၚတင္ရင္း ၾကည္ျပံဳးစြာ စကားေျပာေနတတ္ေသာ အေဖ့မ်က္နွာကို ၾကည့္မဝခ်င္။ က်န္အခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ အေဖ့နား မေနခ်င္လွ။ မတည့္အတူေနေသာ သားအဖ ျဖစ္ပါသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္လွွ်င္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ျပီး အဘြားျပင္ေပးသမွ် စားကာ ညီမေလးႏွင့္ ေက်ာင္းသြားမည္။ ေက်ာင္းခန္းထဲ တတ္နိင္သေလာက္ မွတ္ရမည္။ မရွင္း၍ ျပန္ေမးရန္ လူမရွိေသာ သူ႔မွာ ေက်ာင္းစာသင္ခ်ိန္သာ အားထားရသည္။ သူ စာတတ္ခ်င္ပါသည္။ ညီမေလးနွင့္ေမာင္ေလးကို ကုေပးေနေသာ ဆရာဝန္ၾကီးမ်ားလုိ ျဖစ္ခ်င္လွသည္။ ဆရာဝန္မ်ားရွိလို႔သာ ေမာင္ေလးႏွင့္ညီမေလး အသက္ရွင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံကို ျခစ္ျခဳတ္ရွာေနရေသာ ဘဝထဲကမို႔ ေဆးကုစရာ ေငြမရွိသည့္အခ်ိန္တြင္ ထိုဆရာဝန္မ်ား၏ ေစတနာတို႔ေၾကာင့္ ညီမေလးနွင့္ေမာင္ေလး ေဆးကုခြင့္ရခဲ့ရသည္။ သူ ဆရာဝန္ ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။ လူနာမ်ားကို မရြံမရွာ ကိုင္တြယ္ ျပဳစု ကုသေပးတတ္ေသာ၊ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသာ၊ ၾကင္နာတတ္ေသာ ဆရာဝန္မ်ားကို ေလးစား အားက်လွသည္။ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ကူးကို စိတ္ကူးထဲတြင္ပင္ ထားရဦးမည္သာ…..

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ေႏြ

2011-04-22T16:03:00.002+07:00

ရိုးတံက်ဲက်ဲ
ပင္အိုေတြ အလွကိုယ္စီ တြဲလို႔
အေသြးမကြဲေတာ့တာက
အေဝးက လိပ္ျပာနဲ႔ အနီးက ရြက္ဝါ။
ဖူးပုရစ္အစီအရီနဲ႔
လြမ္းဘြဲ႔ေတြ ညီခဲ့တာ
ခ်စ္စရာ့ ဒီေႏြ
သစၥာရယ္ မဆိုခဲ့ပါဘဲ
ေႏြဆိုတာ ပူေနဖို႔ခ်ည္းသာပ။
ဥၾသ နဲ႔ ေႏြ
ဘယ္သူျပိဳင္လုိ႔ ဘယ္သူႏုိင္ႏုိင္ေပါ့။
တစ္နွစ္ထက္ တစ္နွစ္တိုး
အန္တုဖို႔လည္း အခက္ဆိုး
အပူနဲ႔ အေငြ႔စပ္ ျဒပ္ ျဖစ္ေပမယ့္
မတတ္သာေတာ့ လႈပ္ခတ္တာကပဲ ပိုပိုတိုးလာတယ္။
ေႏြအလွကို ဘယ္သူဖ်က္
ဘယ္သူစြက္လုိက္လို႔ ေႏြပ်က္
ေႏြကၾကိဳးဆက္ဖို႔ ခက္ျပီ။
ခ်စ္စရာ ဒီေႏြထဲ
အႏွစ္နွစ္အလီလီ ျဖတ္သန္း
ဆက္လွမ္းဖုိ႔ ေႏြ လွပါရေစ။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ပင့္ကူနဲ႔ အိမ္

2011-03-11T18:46:00.002+07:00

ရင္ဘတ္ထဲ ေပြ႔ထားရင္းနဲ႔
သိမ္း ထုတ္ ငင္ ယွက္
လက္ေတြနဲ႔ ယက္ခဲ့ရတယ္။
အေမွာင္ကို ၾကိဳ အရိပ္ကိုခိုရင္း
ေရေတြစိုမွာလည္း စိုးခဲ့ရတာပါ့။
တမွ်င္ျပီး တမွ်င္တိုး
ေျခထိုးရင္ေတာင္ မျပဳိဘူး ထင္ခဲ့တာေလ။
ရင္ဘတ္ေတြ နာေအာင္ အန္ေထြးရင္း
ပိုက္ထားမိသမွ်ေတြ လွ်ံက်ေနေအာင္
ဒီအိမ္ကေလးက ခံေနပါ့မလား။
မဝံ့မရဲေပမယ့္
တြန္႔ဆြဲလည္း မေနခဲ့ပါဘဲ
ဝင္ရပ္ကာ အေမာေျဖမယ္ၾကံ
ေလသင္တုန္းဲ မာန္အဟုန္နဲ႔
က်ီစာသန္ ျပန္အေဝွ႔မွာေတာ့
ဟန္ကေလးနဲ႔ ေတာင္ နႈတ္မဆက္
ရုတ္တရက္ပဲ ခြဲခဲ့ရတာေလ။
ျပန္ဆင္မယ္ ဒီစိတ္ကူးေတြနဲ႔
မာန္ၾကိဳတင္ မိန္႔မူးေပမယ့္
ယိမ္းႏြဲ႔အား မမွ်ေလသမွ်
တိတ္တိတ္သာ အရိပ္ေလးထဲ
ခပ္မဆိတ္ဘဲ ရပ္ေနပါရေစေတာ့။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ဘဝဆိုတာ

2011-02-05T19:33:00.002+07:00

ေမ့ခ်င္ရဲ့နဲ႔ အေမ့ခက္ေနတဲ့
ေမ့လည္း မေမ့နုိင္တဲ့
ဘဝဆိုတာ...
ျပန္ေျပာင္းယူမရတဲ့ ပုစာၦ ... ။
ဘဲ့ျပားပင္ဆန္ခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားက
ယိမ္းလည္း ယိမ္း၊ တိမ္းလည္း တိမ္းဖူးပါရဲ႔။
ေနနဲ႔ လည္း မစိမ္းခဲ့သလို
ေလအႏြဲ႔မွာလည္း ဟိုဒီေလး... ယီးေလးခို
ေျမအပဲ့ကေလး ျပဳိမွာေတာင္ စိုးခဲ့ရတာပါ့။
သေယာင္းေနတဲ့ လမ္းမွာလည္း
အလွမ္းခက္ရင္း ဆက္လွမ္း
ၾကမ္းေနခဲ့တဲ့ ဝမ္းစာ။။။
ဒီမိုး ဒီေန ဒီေလနဲ႔အားျပဳ
ဘဝကို ကိုယ္ စိတ္မခုခဲ့ဖူးဘူး။
တခုျပီး တခုတိုးတဲ့ ဂဏန္းသခ်ၤာလို
ကိန္းတန္ခိုးေတြ စိုး မေနခဲ့ေပမယ့္
အေျခအေနေတြလည္း
တစုျပီး တစု တိုးရင္း ထပ္ထပ္ဆုိး
ဘဝကို အစ ျပန္ပ်ိဳးခ်င္တယ္။
ေနဖို႔နဲ႔ ေသဖို႔ ဘယ္ဟာက ပိုခက္မွန္း
သိပ္မသိခဲ့သမွ်
ခက္ခက္ခဲခဲေတြက ေဝါဟာရ မလုိဘဲ ျပဳိဆင္း
ကိုယ္ ငိုခ်င္းေတာ့ မခ်ခဲ့ဖူးဘူး ထင္တာပဲ။
နင္းခဲ့တဲ့လမ္း တခုစီကို ျဖန္႔.ဆက္.. စမ္း...ဦး ေတာ့
အစ ကို ဘယ္အခါမွ ျပန္မရနိုင္ပါလားကြယ္။
တကယ္ေတာ့လည္း
ေမ့ခ်င္ရဲ့နဲ႔ အေမ့ခက္ေနတဲ့
ေမ့လည္း မေမ့နုိင္တဲ့
ဘဝဆိုတာ...
ျပန္ေျပာင္းယူမရတဲ့ ပုစာၦ ... ။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

အေရာင္ေတြနဲ႔ ေရးတဲ့ကဗ်ာ

2010-12-27T10:14:00.003+07:00

ကင္းဘတ္ျဖဴ တခ်ပ္
ေဆးတစ္ခြက္နဲ႔
စုတ္ခ်က္ေတြဆီ သြားမယ္။
အာရံုကိုေနာက္ခံ
အေျပာက္နဲ႔ အၾကည္
အပီနဲ႔ အလင္း
ထင္းေနတဲ့ အေမွာင္ေတြၾကား
လ်ားလ်ားညီေအာင္ ျမင္ရမယ္။
အထင္ကရ အရိပ္ေတြထဲ
အတိတ္ေတြလည္း ေမ်ာပါ ..... ဗလာဆိုတာလည္းရွိ
သမာၻေတြလည္း မထိတထိေလ။
ေခါင္းညိမ့္ ေခါင္းခါ လက္ျပ ျပံဳးဖို႔ ေဝးလုိ႔
ဟန္ျပေတြလည္း သံုးစရာမလို
ေဆးစက္ေတြထဲကို ဝင္
စုတ္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္
ေျပ... ရင့္ ... ေဖ်ာ့ ... ျပင္း ..
စင္းေနေအာင္ ဝပ္ဆင္း
စာတစ္လံုးမွ မခင္းဘဲနဲ႔
အေရာင္ေတြနဲ႔ အသက္သြင္း
ေဟာ.. ဒါ လည္း ကဗ်ာပါပဲ....။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

၁၉၉၇ ခုနွစ္ ကာလတခုဆီက

2010-12-19T15:23:00.002+07:00

အိပ္ေရးမဝတဝ မ်က္လံုးကုိ ပြတ္ျပီး အျမန္ထ ရေသးသည္။ အေမ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ။ ေၾသာ္... ညီမေလးေတြ နားမွာပဲ။ ေနဦး ဒီေန႔ ဘာလုပ္ရမွာပါလိမ့္။ ေရခ်ိဳးသြားရင္ အခ်ိန္မီမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီတုိင္းပဲ သြားေတာ့မယ္။ အေမက အိပ္ေနရင္းနဲ႔ သမီး ထမင္းၾကမ္းစားမွာလား။ ေကာက္ညွင္းေပါငး္ေလး ဝယ္စားပါလားလို႔ လွမ္းေျပာသည္။ အေမက စားေစခ်င္ေပမယ့္ ေကာက္ညွင္းေပါင္း တပံု ငါးက်ပ္က ကိုယ့္တြက္ ထမင္းတထုပ္ရသည္။ ဆန္တစ္ဗူးစာ မျပည့္တျပည့္ရသည္။ ဆားအိုးထဲက ဆားခပ္ လက္ဖဝါးေပၚပံု ညာလက္ညွဳိးနဲ႔တို႔ ပါးစပ္ထဲထည့္ျပီး သြားတုိက္လုိက္သည္။ (အင္း သူတုိ႔ေတြ တုိက္တဲ့ သြားတုိက္ေဆးက ဘယ္လုိေနပါလိမ့္)
တက္သုတ္ရိုက္ မ်က္နွာသစ္ျပီး ပဝါနဲ႔သုတ္.. ေဟာ လက္က နာရီေဟာင္းေလးထဲ (၇)နာရီထုိးေတာ့မည္။ အေမကုိ ပါးစပ္က နိႈး၊ လက္က ထမင္းၾကမ္းထည့္ ဆားျဖဴး ျပီး ေလြးဖုိ႔ တဆက္တည္း လုပ္ရသည္။ ျပီး အေမ့ကို နႈတ္ဆက္ရင္း ေခါင္းဆံပင္ကို သားေရကြင္းနဲ႔ ျဖီးစည္းလုိက္သည္။ အေမ..သနပ္ခါးကုန္ေနျပီ။ ေနဦး မနက္ျဖန္ေလာက္ေတာ့ လိမ္းလုိ႔ရေသးတယ္။ ညေန အဲဒီသနပ္ခါးသယ္ လာရင္ နွစ္က်ပ္ဖိုးေလာက္ ဝယ္ထားေပးေနာ္။ သမီးက မီးန႔ဲ တေနကုန္ နွစ္ပါးသြားေနတာ။ ခုေလာက္လူးထားရင္ ညေနဆို မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာ္အေမ...။လို႔ လွမ္းေျပာ လက္က သနပ္ခါးခြက္(အေမေျပာေတာ့ အဲဒါ ေၾကးခြက္ဆိုပဲ..ကိုယ္တုိ႔သိတာ အေမဝယ္လာတဲ့ သနပ္ခါးစက္ေသြးဖတ္ေတြ ထည့္ထားလို႔ သနပ္ခါးခြက္ပဲ၊ ဟုတ္တယ္ေလ ေၾကးေရာင္မွ မျမင္ရတာ) ကို နႈိက္ျပီး မ်က္နွာေပၚကို ဘဲက်ားမကေအာင္ ထူထူလိမ္းရေသးသည္။
အေမေရ သြားျပီေနာ္။ ေရမခပ္ေနနဲ႔ဦး။ သမီးျဖည့္ထားတယ္။ အဝတ္ေတြလည္း ေလွ်ာ္မေနနဲ႔ဦးေနာ္။ အလုပ္ပိတ္ရက္မွ ေလွ်ာ္မယ္။ ဟို အငယ္မကို ဆန္ဝယ္ဖို႔ နႈိးေတာ့ေနာ္။ အေမတစ္ေယာက္တည္း ကသီေနမယ္.. လုိ႔ ပါးစပ္က ေျပာေျပာေျပးေျပးလုပ္ျပီး ေျခေထာက္ေတြက သိပ္လည္း မေဝး သိပ္လည္း မနီးတဲ့ အလုပ္ကို သြားဖုိ႔ ထြက္ရျပီ။ လူၾကီးေျခလွမ္းနဲ႔ဆုိ ဒါ ဘယ္နွလွမ္းပဲ လွမ္းရမွာပါလိမ့္။ ကေလးေျခလမ္းဆိုရင္ေရာ။ ေနပါဦးး.. ငါက လူၾကီးလား ကေလးလား ဘာလဲ။ လူၾကီးမဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္။ ငါ့ေျခေထာက္ ဒီေလာက္ျမန္တာ.. အဲဒီအန္တီေတာ့ မေျပာေလာက္ပါဘူး။ ဟူးးးးးး။အိပ္ရာထလည္း အျမန္။ မ်က္နွာသစ္လည္း အျမန္၊ စားလည္းအျမန္၊ ခု သြားလည္းအျမန္၊ ဟိုေရာက္ရင္လည္း လက္ကအျမန္လုပ္ရဦးမယ္။ အားလံုးအျမန္လုပ္ေနရတာ။ ေသရင္ေ၇ာ .. ဟုတ္သားပဲ ေသတာက်ေတာ့ ေနွးေနတာပဲလား။ အေဖေျပာေတာ့ ငါ့ကို ေမြးတုန္းက ေမြးရာပါ ေရာဂါသည္မို႔ ပုိက္ဆံနဲ႔လူ ခ်ိန္ရင္ ပိုက္ဆံက ပိုေလးတယ္တဲ့။ ဘာလုိ႔ မေသတာလဲ။ ခု မေသရင္လည္း ေနာက္ေသမွာပဲဟာ..။ အဲဒီတည္းက ေသလုိက္ျပီးေရာ..။
ကၽြီ..။ ဟင္ ကားဘရိတ္အုပ္သံပဲ။ ဟဲ့ကေလးမ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနလား။ ေသေတာ့မလုိ႔ ......ေအာ္သံေတြ ညံသြားသည္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္လွည့္ျပီး ကားရွင္းမွ လမ္းကူးလုိက္သည္။ ေသမွာ ေတြးေနတာေတာင္ မေသရေသးဘူးေနာ္။ မဟုတ္ေသးဘူးေလ.. ေသခ်င္ေနေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ...နင့္ဘယ္သူ ရိုက္ေနလို႔လဲ .. ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမးျပီး ဘယ္သူမွ မရိုက္ေနပါဘဲ ကိုယ္က ဘာလုိ႔ ေသခ်င္ေနရတာလဲ။ ေသရင္ ျငိမ္းခ်မ္းသည္။ အပူေတြ ေဝးမည္။ ထပ္ဆံုဦးမည့္ ေလာကဒုကၡေတြကို ကင္းမည္။ ဒါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေသခ်င္တာ။
ဟုိေတြးဒီေတြးနဲ႔ အလုပ္ကို ေရာက္လာသည္။ အမေလး လဲ့လဲ့ဝါ ဒီေလာက္ေနာက္က်ရလား။ နင္တုိ႔ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိ ျဖစ္ေနတာ..။ ဒီအန္တီက အသက္ျဖင့္မၾကီးေသးဘဲနဲ႔ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ ျမည္တြန္ေနတာလဲ မသိဘူး။ အလုပ္သမားက ငါပဲ ရွိတာကို။ (သိတယ္ဟုတ္ စိတ္ထဲက ေျပာလုိက္တာ) ေရာက္တာနဲ႔ သူတို႔ လွီးျဖတ္ထားတဲ့ မုန္႔ဗန္းကို ယူျပီး အေပၚထပ္ တက္ခဲ့လိုက္သည္။ အလုပ္ရွင္အန္တီက ပလတ္စတစ္အိတ္ေတြ မယူသြားဘူးလားလို႔ ေမးတာကို မေန႔က အက်န္ အေပၚမွာ ရွိေသးတယ္လုိ႔ ေျဖရင္း မုန္႔ဗန္းထဲက မုန္႔ေတြကို မ်က္နွာလႊဲလုိက္ရျပန္ေသးသည္။ ဒါလား မလုိင္ခဲ... ဂ်ံဳမႈန္႔ကို သၾကားနဲ႔ ေရထည့္ေဖ်ာ္ျပီး နို႔မျဖစ္စေလာက္ေလးပဲ ထည့္က်ဳိ ခဲေအာင္လုပ္ထားတာကို မလုိင္ခဲတဲ့ ။ အရင္တုန္းက သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ မလုိင္ခဲမုန္႔ကို ခုခ်ိန္မွာ ျမင္ေတာင္ မျမင္ခ်င္ေတာ့။ အင္းေလ မျမင္ခ်င္ရင္လည္း ၾကည့္ျပီး လုပ္ေနရမွာကိုက င့ါအလုပ္ပဲ။ ေသခ်ာထည့္ဦးမွပဲ။ မဟုတ္ရင္ ငါ့ကို အခုေရ ေလ်ာ့တယ္ေျပာေနဦးမယ္။
လက္က စက္ရုပ္လုိ ဘယ္ဖက္က ပလတ္စတစ္အိတ္အဝကို ပြတ္ရင္းဖြင့္၊ ညာဖက္က မုန္႔ကို ေနရာက်ေအာင္ အိတ္ထဲစီထည့္၊ ထည့္ျပီးတဲ့ မုန္႔အိတ္ကို ညာဖက္လက္က ပစ္ခ်တာနဲ႔ ဘယ္ဖက္လက္က ေနာက္အိတ္အသစ္ယူတာ တခ်ိန္တည္း။ ဇက္ဆက္သလုိဆုိတာမ်ိဳး။ မီးပံုးေတာ့ မလုပ္ေသးဘူး။ မုန္႔ေတြ ကုန္မွ မီးထည့္ေတာ့မယ္။ မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ ခဏေန။ ဒီနားက ကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေတာ့မယ္။ ေငးလုိက္ဦးမွ။ .......
အလုပ္လုပ္ေနရာ အေရွ႕က ဝရံတာကေလးဆီ လွမ္းလုိက္ျပီး ေအာက္က (ဒီမလုိင္မုန္႔ရံုက လမ္းၾကားေလးတခုထဲမွာရွိတာေလ) အိမ္ကေလးေတြဆီက အလွ်ဳိလွ်ဳိထြက္လာလုိက္၊ ျပန္ဝင္သြားလိုက္ အခ်င္းခ်င္းေအာ္ေခၚလိုက္ လုပ္ေနၾကတဲ့ အျဖဴအစိမ္းဝတ္ေတြကို ေငးမိသည္။

‘…အင္း သူတို႔က ငါနဲ႔ ရြယ္တူလည္းပါ၊ ငါ့ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ေလးအရြယ္ေတြ လည္း ရွိ၊ ငါ့ထက္ၾကီးတဲ့သူေတာင္ ရွိေသးတယ္။ သူတုိ႔တက္သလုိ ငါလည္း တက္ခ်င္လိုက္တာ… ငါ့ကို အေမက ေျပာသားပဲ။ ေနာက္နွစ္တက္ေပါ့တဲ့။ ဒီရွစ္တန္းေအာင္ျပီး ကိုးတန္းတက္ရမွာက ဒီလိုပဲ တစ္နွစ္ေအာင့္လုိက္လို႔ ရလို႔လား။ စာေတြက ငါ ေမ့သြားမွာလား။ ငါ့ထက္ငယ္တဲ့သူေတြနဲ႔ တူတူတက္ရမွာေပါ့၊ အမ္.. ငါလည္း နွစ္က် မဟုတ္ဘဲနဲ႔။ အိုး ငါ ဘာေတြးေနတာလဲ… ေက်ာင္းက ေနရဦးမလား မေနရေတာ့ဘူးလား မသိေသးဘဲနဲ႔….. အင္းးးး မေနရေတာ့ဖို႔ မ်ားပါတယ္.. ဒီပံုစံအတိုင္းဆိုရင္….အေမက ကေလးေမြးဦးမယ္။ အေဖက ျပန္လာပါဦးမလား … ဟူးးးးးးးး…..’

အဲဒီလို ေငးၾကည့္ရတာလည္း ဘယ္ေန႔မ်ားမွ ျပီးမယ္မသိဘူး။ ငါလညး္ေနာ္………

ဝရံတာကေန အထဲကို ျပန္ဝင္လာ ကိုယ့္ေနရာမွာ လုပ္လက္စ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ရသည္။ မုန္႔တစ္ဗန္းကုန္ျပီ… နံရံေထာင့္မွာ ကပ္ထားေသာ မီးပံုး (သံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ၆ လက္မအရွည္၊ ၃ လက္မေလာက္ အက်ယ္ရွိျပီး ၈ လက္မေလာက္ အျမင့္ရွိတဲ့ ေလးေထာင့္ပံု မီးဖိုအေသးစားေလး)ကို ကိုင္းက ကိုင္ျပီး ေအာက္ထပ္ဆင္း၊ မလိုင္မုန္႔က်ိဳေနတဲ့ ေကာင္ေလး(ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူပါပဲ) ဆီကေန သူ႔မီးဖိုက မီးက်ီခဲကို ယူျပီး ေျမေအာက္ခန္းလို လုပ္ထားတဲ့ မီးေသြးေလွာင္ကန္ထဲကို ဆင္းျပီး မီးေသြးယူရသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ မီးေသြးအသစ္ဝယ္ျဖည့္ကာစမို႔ မီးေသြးတံုးေတြ မေၾကေနဘဲ ေကာင္းေနသည္။ မီးေသြးကုန္ခါနီးလွ်င္ ၎မီးေသြးကန္ထဲက မီးေသြးအမႈန္ အေၾကေတြ ကို ဇကာနဲ႔တိုက္ယူ ျပီး ဇကာေပၚတင္က်န္ေနေသာ မီးေသြးတံုး ေသးေသးေတြကို သံုးရသည္။ လူက တကယ့္ အိုးတိုက္ဖြဲျပာသည္ပံုစံအတိုင္း မီးေသြးမႈန္ေတြနဲ႔ လူးထားသလို တကုိယ္လံုး မႈန္မဲသြားမည္။ ကိုယ့္ပံုကုိယ္ ျပန္ၾကည့္မိလွ်င္ တဟဟား ေအာ္ရယ္ရဦးမည္။ မဲတူးေနတာက ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ဘာရုပ္မွန္းမသိ၊ သနပ္ခါးအထူၾကီးေပၚ မီးေသြးမႈန္ေတြက ကပ္ေနျပီး နွာေခါင္းအိမ္ထဲထိ ေရာက္ကာ နွာေစး နွာေခ်လို႔ နွပ္ညွစ္ရင္ေတာင္ နွပ္ထဲမွာ မီးေသြးမႈန္ေတြ ပါလာတတ္ေသးသည္။

မီးပံုးဖိုေလးထဲ မီးထည့္ျပီး အေပၚထပ္ ခုနက မုန္႔ထည့္ထားသည့္ေနရာအလယ္မွာ မီးပံုးကုိ ခ်လိုက္သည္။ မီးပံုးမ်က္နွာျပင္က သံျပားဆိုေတာ့ အေခ်ာေလ။ အထဲမွာ မီးထည့္ထားေတာ့ အျပင္က သံမ်က္နွာျပင္က ပူေနျပီဆိုလွ်င္ မုန္႔ထည့္ထားသည့္ ပလတ္စတစ္အထုပ္ေလးကုိ ဘယ္လက္က ယူရင္း ပိတ္မယ့္ေနရာကို ေခါက္၊ ညာလက္က မုန္႔ထုပ္ကို ယူျပီး မီးပံုးမ်က္နွာျပင္မွာ ေခါက္ရာကို လက္ညွဳိးေလး ခံရင္း ကပ္ပိတ္၊ ဘယ္လက္က ေနာက္တစ္ထုပ္ယူ၊ ညာလက္က ပိတ္ျပီးသား မုန္႔ထုပ္ကုိ ေဘးပစ္ခ်ခိ်န္ ေနာက္တစ္ထုပ္ေခါက္ျပီးသားျဖစ္၊ အင္းးးးးး ဘယ္နဲ႔ညာ ဟန္ခ်က္ညီဖို႔ ဒီလိုပဲ ဘုရားသခင္က ေပးထားတာျဖစ္လိမ့္မယ္။ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အဆင္ေျပေနေအာင္ လုပ္လို႔ ရေနတာပဲေလ။

မု႔န္ထုပ္ေတြ မီးပိတ္လို႔ ကုန္ခါနီးမွာ ေနာက္တစ္ဗန္း အသစ္ထည့္ရန္ ေအာက္ထပ္မွ အန္တီက လွမ္းေခၚတတ္ျပီ။ ‘…လဲ့ဝါေရ ျမန္ျမန္လာယူ.. ေတာ္ၾကာ ေအးကုန္လုိ႔ မုန္႔ေတြ မလွဘဲ ေနမယ္….’ မုန္႔ေတြ မလွဘူးတဲ့လား။ မုန္႔က အစစ္မွ မဟုတ္တာ..။ ဘယ္လုိလုပ္ ၾကာၾကာအလွခံမလဲ..အင္း မလိုင္ မလိုင္…. ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ဗန္းယူ အိတ္သြတ္ မီးပိတ္၊ မီးပိတ္လုပ္ေတာ့ ညာလက္ညွဳိးက မီးေလာင္ျပီး အမာရြတ္လည္း မဟုတ္ဘဲ ၾကာေတာ့ မာမာမဲမဲၾကီး ျဖစ္ေနသည္။ …သူမ်ားကို လက္ညွဳိးထိုးေျပာရင္ ဟိဟိ ရယ္စရာၾကီးေနမွာ။ အမယ္.. ဘယ္သူ႔ကို ငါက လက္ညွဳိးထိုးေျပာရမွာလဲ။ ခုက သူမ်ားက လက္ညွဳိးထိုးတာ ခံေနရတာေလ။ ဇယ္ဆက္တာ ဘာမွန္းေတာ့ မသိ။ စကားအရဆိုရင္ အလုပ္မ်ားမ်ား တဆက္တည္း လုပ္ရတယ္ဆိုရင္ အဲလုိေျပာၾကတာပဲ။ ဒါဆို ငါက ဇယ္ဆက္ေနသလုိေပါ့။

ေန႔ခင္းေရာက္ေတာ့မယ္။ အေမ ထမင္းလာပို႔ေတာ့မယ္။ ဗိုက္ကလည္း ဆာခ်င္ေနတာပါပဲ။ အင္း လက္စသတ္ မီးပိတ္ ျမန္ျမန္လုပ္မွပဲ။ ေဘးနားက ကိုယ္အိတ္သြတ္ မီးပိတ္ျပီး မုန႔္ပံုက အပံုၾကီးျဖစ္ေနျပီဆုိရင္ ဒါ ေန႔ခင္းေရာက္လို႔ ထမင္းစားခ်ိန္ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာပဲ။ နာရီေတာင္ ၾကည့္စရာမလုိ၊ အေမ… အေမ… ေရာက္ျပီထင္သည္။ ေအာက္ထပ္က အန္တီက အေမ့ကို လွမ္းနႈတ္ဆက္သည္။ လဲ့ဝါတုိ႔အေမ ဒီေန႔ တယ္ေစာပါလား။ ဧကႏၱ လဲ့ဝါ အလုပ္လုပ္မလုပ္ လာေခ်ာင္းတာ ထင္တယ္။” ဟြန္းးး ဒီအလုပ္မလုပ္ရင္ ဘာနဲ႔ ထမင္းသြားစာရမလဲ။ လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ လာလုပ္ေနတာကို။ အေမက င့ါကိုလာေခ်ာင္းစရာလား။ ဒီအန္တီေတာ့။ “ မဟုတ္ပါဘူး၊ ညီမရယ္။ သမီးၾကီးအတြက္ ေစာေစာလာပို႔ေတာ့ သူ ေစာေစာစားရတာေပါ့။ အိမ္မွာလည္း အလုပ္က မရွိဘူးေလ။ သူ႔ကိုလည္း ဝိုင္းလုပ္လုိ႔ရတာေပါ့။ အစ္မမွာလည္း ဒီကိုယ္ဝန္နဲ႔ ဆိုေတာ့ ၾကာၾကာက မထိုင္နိုင္ဘူး မို႔လား။ မဟုတ္ရင္ သူနဲ႔အတူေတာင္ ထိုင္လုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ ကိုယ္ေတြက မ်ားမ်ားလုပ္ေလ ပိုရေလပဲေလ။”

အေမယူလာတဲ့ ထမင္းကို ခ်ိဳင့္ဖြင့္ရင္း အေမစားျပီးျပီလားေမးေတာ့ အငယ္ေတြနဲ႔တူတူ အိမ္မွာ စားျပီးျပီတဲ့။ ကိုယ္ထမင္းစားေနခ်ိန္ အေမက မုန္႔မီးပိတ္ျပီးသားေတြကို တံဆိပ္စာရြက္ေလးေတြ ထည့္ေနသည္။ ထမင္းစားျပီး ေမေမနဲ႔ တူတူထည့္၊ မုန္႔အသစ္ရွိေသးရင္လည္း မုန္႔အသစ္ကိုထည့္။ ျပီးတာေတြကို ဆယ္ထုပ္တစ္တြဲျဖစ္ေအာင္ ပလတ္စတစ္ၾကိဳးကို ေျမြေရခြံခ်ဳပ္အပ္လုိ အပ္ၾကီးၾကီးရဲ႕ ဖင္ေပါက္ကေန ထည့္ျပီး မုန္႔ထုပ္ေတြကို သီရသည္။ အဲဒီဆယ္ထုပ္တစ္တြဲမ်ိဳး ငါးတြဲျပည့္မွ ကိုယ့္လုပ္ခ တစ္က်ပ္ရေလသည္။ ညေန ညီမေလး ေက်ာင္းကျပန္လာခ်ိန္က် ညီမေလးက မုန္႔ထုပ္ ကူတြဲ ကူထည့္ လာလုပ္ေပးသည္။ အေမက ျပန္ျပီး ညေနစာကို ဆန္ဝယ္သြားရင္း ျပန္စီစဥ္မည္။ ေျပာမယ့္သာေျပာရ။ အေမခ်က္မယ့္ဟင္းက ကိုယ္သိႏွင့္ျပီးသား အရြက္ေၾကာ္တခုခု ဒါမွမဟုတ္ ဆားအခ်ိဳမႈန္႔ခတ္ထားတဲ့ ဟင္းခ်ိဳရယ္ ငါးေျခာက္ဆီလွိမ့္ရယ္ ဒါပဲ ျဖစ္မည္။ သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္း။ အခ်ိန္တန္လို႔ စားဖုိ႔ အဆင္ေျပရင္ ရျပီ။ အေဖရွိစဥ္က မစားခဲ့ရခ်ိန္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ ေဒါသ ဝမ္းနည္းမႈ မ်က္ရည္ေတြ ထပ္မျဖစ္ရင္ ေတာ္ျပီ။

ညီမေလးနဲ႔တူတူ လုပ္ရင္း ညေနကို ေက်ာ္လုိ႔ ညေရာက္လာျပီ။ ေနဝင္တာ မျမင္ရ၊ ေနထြက္တာ ကိုယ္မသိ၊ ဘဝဆိုတာကိုလည္း ဘာမွန္း မသိေသး။ မနက္မ်က္လံုးဖြင့္လို႔ အေမ့ကို ေတြ႔ရရင္ ေတာ္ျပီ။ မနက္နွင့္ညေန ထမင္းမွန္မွန္ စားရရင္ေတာ္ျပီ၊ ဘာကိုလိုခ်င္ခဲ့လို႔ ကိုယ္က ဘာမွ မရဖူးတာ…။ ညီမေလးနဲ႔ ေမာင္ေလး ေက်ာင္းမွ လိုအပ္တာကို ေပးႏိုင္ဖို႔၊ အေမ မီးဖြားႏိုင္ဖို႔၊ အိမ္က အငယ္ေတြ အခ်ိန္မွန္စားရဖို႔ ဒါပဲ လိုသည္။ အေဖက ျပန္လာမွာလား။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ၊ လက္ရွိအငယ္ဆံုးညီမေလး ငါးနွစ္အရြယ္ေလးကေတာ့ ေဖေဖ့ပတ္စ္ပို႔ ပံု ေသးေသးေလးကို ၾကည့္ျပီး သတိရတယ္ဟု ခဏခဏ ေျပာတတ္သည္။ ကိုယ္က်ေတာ့ သတိရသည္လည္းမဟုတ္၊ မရဘူးလည္း မဟုတ္၊ ေဖေဖရွိစဥ္ကလည္း ဒီလုိပဲ ေန႔တိုင္းထမင္းစားရဖို႔ ေမေမနဲ႔အတူ ေမေမလုပ္သမွ်ေတြ လုိက္လုပ္ရသည္။ ေဖေဖရွိသည္ မရွိသည္က ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ် မျဖစ္ေသာ ခံစားမႈသာ ျဖစ္သည္။ ခု ေဖေဖက ထြက္သြားျပီ။ သြားတာေတာင္ မသိေအာင္ သြားသည္။ အေဖသြားျပီမွန္း ေသခ်ာသိေသာအခါ ေမေမက ငိုသည္။ ငိုမွာေပါ့ေလ၊ သူက ကိုယ္ဝန္နဲ႔ဟာ…။ ကိုယ္အပါအဝင္ ကေလးငါးေယာက္အျပင္ လက္ရွိကိုယ္ဝန္နဲ႔ ေမေမ့ကို ေဖေဖက မေျပာမဆို ဒီအတိုင္း သြားရက္သည္။ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ ကေလးေမြးဖို႔ ကိုယ္နဲ႔ညီမေလး ေမာင္ေလး သံုးေယာက္တုိ႔ ေက်ာင္းေနဖို႔ ဘာမွကို မစီစဥ္ေပးခဲ့။ အေဖ ရက္စက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္က ေမေမ့ကို ၾကည့္ကာ မငိုျဖစ္ခဲ့။

ေဖေဖသြားခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္ခါနီးဆဲဆဲ၊ ကိုယ့္အတြက္ ေက်ာင္းအပ္ခ ေထာက္ပံ့ေၾကးကိုေတာ့ (မိဘနွစ္ပါးလံုးရွိသည္မုိ႔ ကိုယ္တု႔ိ ေမာင္နွမ သံုးေယာက္လံုး ေက်ာင္းခေထာက္ပံ့ေၾကး တဝက္စီ) ရပ္ကြက္ဘာသာေရးေက်ာင္းက ရထားျပီးျပီ။ ေပါင္းလုိက္မွ အငယ္နွစ္ေယာက္အတြက္သာ ေလာက္မည္။ အေမ့မွာ ခါတိုင္းနွစ္ေတြလို ေနာက္တဝက္ ထပ္ထည့္စရာ အပိုထားေငြ မရွိေတာ့မွန္း ကိုယ္က နားလည္ေနသည္။ ဒီေတာ့ ဒီႏွစ္ေက်ာင္းကို သမီး မေနေသးဘူးလို႔ ေျပာလုိက္ရသည္။ အေမကလည္း သမီးတို႔အေဖ ျပန္လာရင္ ဒါမွမဟုတ္ ပိုက္ဆံပို႔ရင္ သမီး ေနာက္နွစ္ ျပန္ေနရမွာပါကြယ္ လုိ႔ တိုးတိုးေလး ျဖည္းျဖည္းေလး ေျပာသည္။ အေမ ဝမ္းနည္းရွာမည္။ အေမ့သမီး ဒီသမီးၾကီးနာမည္ကို အေမ ခဏခဏ ဂုဏ္ယူသည္။ တဘဝလံုး မ်က္နွာငယ္ခဲ့ရေသာ အေမ.. ဒီသမီးစာေတာ္လုိ႔ လဲ့လဲ့ဝါတုိ႔အေမလို႔ တခြန္း အေခၚခံရတိုင္း တခါ မ်က္နွာၾကီးသည္ တဲ့။ ခု အေမ့သမီး ေက်ာင္းထြက္ရျပီ။ ေနာက္နွစ္ ျပန္ေနရမည္ ဆိုေသာ အေမ့စကားကို မယံု၍ မဟုတ္၊ ေက်ာင္းေနအရြယ္တေလွ်ာက္ ေက်ာင္းကို ေစာစီးစြာ ေက်ာခိုင္းရမည္ဟု ကိုယ္က ဘယ္တုန္းကမွ် မေတြးဖူးခဲ့။ အခ်ိန္မရွိသည့္ၾကားက က်ားကုတ္က်ားခဲ(စာမရွင္းလွ်င္ ျပန္ေမးရမည့္သူမရွိ) ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ၾကိဳးစားေနခဲ့ရသည့္ ကိုးနွစ္ေက်ာ္သက္တမ္းကို ခု ျပန္ေတြး ခု ဝမ္းနည္းသည္။ ကိုယ္က ေက်ာင္းမေနရေတာ့ဘူး ဟု အတတ္သိလ်က္ တိတ္တိတ္ေလး အေမ မသိေအာင္ ငိုခဲ့ပါသည္။

အဲလိုပဲ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း ညီမေလးကို ေက်ာင္းစာမွန္မွန္လုပ္ေအာင္ ေျပာရင္း ည (၁၀)နာရီေက်ာ္လွ်င္ မုန္႔ထုပ္အားလံုး တြဲဲျပီးေလျပီ။ မီးပံုးကို ေအာက္ထပ္ မီးဖုိထဲမွာ သြားသြန္၊ မီးျငိမ္း၊ မုန္႔တြဲေတြကို ကတ္ထူပံုး(ဆန္ပံုး)ထဲ ေရျပီးထည့္၊ ျပီးရင္ ရြက္….. ပံုးထဲ မဆံ့ေသာ မုန္႔တြဲနည္းနည္းကုိ ညီမေလးကို ေပးဆြဲ၊ မုန္႔ရံုပိုင္ရွင္၏ အိမ္သို႔ ရြက္ပို႔ရသည္။ ထိုအိမ္ေရာက္လွ်င္ ပိုင္ရွင္ညီမ ဟိုအန္တီက အတြဲေရျပီး အတြဲအလိုက္ ပိုက္ဆံရွင္းေပးမည္။ မနက္ (၇)နာရီတည္းက ည (၁၀)နာရီအထိ ထိုင္လုပ္ရေသာ လုပ္ခမွာ ၁၅၀ က်ပ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရေလသည္။ ေနာက္ေန႔အတြက္ မုန္႔တြဲရန္ ပလတ္စတစ္ၾကိဳးကို (အမွ်င္ခြဲျပီး တတြဲစာအရြယ္ ျဖတ္ထံုးခ်ည္ရန္) အန္တီက ေပးသည္ကို ယူျပီး ျပန္ရျပီ။

အိမ္ျပန္လာရင္ ေမွာင္ေနျပီးျဖစ္ေသာ လမ္းကို အေဖေျပာဖူးေသာ မဟူရာျမိဳင္ျမိဳ႕ေတာ္ ဆိုေသာ စကားေလးကို အေဖအလြမ္းေျပ ေျပာရင္း ျပန္လာမည္။ (ဒီညီမေလးက အေဖကို ခ်စ္သည္ေလ) ကိုယ့္လက္ကို ကိုယ့္ေရွ႕ျဖန္႔ၾကည့္လို႔မွ မျမင္ရ၊ လမ္းမီးတိုင္ေတြက ပ်က္တခု ပိတ္တလံုးနွင့္ ေမွာင္ပိန္းေနသည္။ သိမ္းစ ျပဳေနျပီျဖစ္ေသာ လဘက္ရည္ဆိုင္နွင့္ ကြမ္းယာဆိုင္ေတြက အလင္းေရာင္သာ မထိတထိ အလင္းရွိေနသည္။ ကိစၥ မရွိ၊ ကုိယ့္ေနရာပဲ၊ ဒိအတိုင္း ျပန္ခဲ့ၾကတာ ၾကာလွျပီေလ။ ေၾကာက္စရာမွ မရွိတာ။ သီခ်င္းေအာ္ဆို၊ ညီမေလးကို ဇီးထုပ္တစ္က်ပ္တန္ေလး ေျပးဝယ္ေကၽြးရင္း လာခဲ့ျပီး ကိုယ္တုိ႔အိမ္ခန္းကေလး(တန္းလ်ား)ေတြက လမ္းခ်ားေလးထဲမွာမို႔ လမ္းခ်ားထိပ္ေရာက္ရင္ အေမေရ လို႔ ေအာ္ေခၚရသည္။ သရဲေၾကာက္သည္ေလ၊ လမ္းခ်ားအဝင္ဝမွာ ေရတြင္းနွင့္ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းရွိသည္။ သူမ်ားေျပာေတာ့ သရဲလား၊ နတ္လား ရွိသည္တဲ့။ ေတြ႔မွာေၾကာက္ပါသည္။ အေမက ကိုယ္ဝန္တကားကားနဲ႔ ဖေယာင္းတုိင္ေလး လက္မွာကိုင္ကာ ထြက္ၾကိဳပါမွ ကိုယ္တို႔လမ္းခ်ားထဲ ဝင္ရဲသည္။ ညီမေလးကေတာ့ ေျပာသား။ မၾကီးကလည္း အေမ ကေလးေမြးရင္ ဘယ္သူလာထြက္ၾကိဳမွာလဲတဲ့။ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္သားပဲ၊ ငါတုိ႔လည္း မေတြ႔ဖူးဘဲနဲ႔ေနာ္။

ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေျခလက္ေဆးျပီး (ပူအိုက္ရင္ေတာ့ ေရခ်ဳိးပါသည္) ထမင္းစား၊ ျပီး မုန္႔ရံုက ယူခဲ့ေသာ ပလတ္စတစ္ၾကိဳးကို ေမာင္နွမေတြေရာ အေမပါ ဝိုင္းခ်ည္ၾက၊ ျပီးရင္ တန္းစီျပီး အိပ္မည္။

အဲဒီ ေန႔တဓူဝ အလုပ္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာေနရ လက္ပစ္ကူးရဦးမလဲ… မေတြးတတ္ေပမယ့္ မနက္ျဖန္က ကိုယ့္အတြက္ ရွိေနသလိုပဲ။ မနက္လုပ္စရာရွိတာကိုုက ကိုယ့္ဘဝ….။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ဝတီဧရာ

2010-12-19T13:30:00.000+07:00

ေမခနဲ႔ မလိခ ေရာလို႔

ခ်င္းတြင္းနဲ႔ ေပါင္းဆံု

ဒီေနရာမွာ ဧရာတဲ့…။

တျငိမ့္ျငိမ့္စီးရင္း

လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ အပ်ိဳမလို

မာန္မမ်ား ဟန္ထြားထြားနဲ႔ေလ…။

အေျပာက်ယ္စြာ ဝပ္ဆင္း

သူ မသိတဲ့ဟန္နဲ႔

ဥာဏ္မ်ားတာလည္း သူပဲမို႔…

မာယာမ်ားတယ္ရယ္လို႔

တခုတ္တရ စြပ္စြဲ

သူကေတာ့ မာန္ျဖည့္လ်က္ ဝဲဆဲပါပဲ..။

သူ႔ရင္ခြင္ထဲ

အေပ်ာ္ အလွ ခရီးသည္ ကုန္

စံုေနေအာင္ တင္ရင္း

တေရြ႕ေရြ႕ေလး ေဝ့ဝိုက္

သူ အိပ္ေတာင္မငိုက္ရဲခဲ့ပါဘူး…။

ဝဲကေတာ့ေတြ တရွဲရွဲေအာ္လို႔

လႈိင္းေတြလည္း ငိုခ်င္းခ်

သူကေတာ့ မာန္မခ်

သူ႔ဘဝကုိ သူ႔ပင္လယ္ထဲ ေရာက္ေအာင္ ေျပးေနေလရဲ႕။

ရိုးမ ေတာင္တန္းေတြကို ခ်စ္တယ္။

နွင္းေဖြးေဖြးေတြထဲ ျဖတ္ရင္း ျဖတ္ရင္း ေျပးမယ္။

အညာေျမကေလးမွာ တေထာက္နားရတာလည္း ဟန္က်။

ရန္ကုန္လို မာန္မဟုန္ေသးတဲ့

ဒီျမိဳ႕ေလးကုိ လက္တံေတြနဲ႔ ျဖာဆင္း

သူ နႈတ္ဆက္ေတာ့ ဟိုးးးး အေဝးက ကပၸလီပင္လယ္။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

နာက်င္စြာျဖင့္ သို႔မဟုတ္ နာက်ည္းစြာျဖင့္

2010-11-30T16:17:00.001+07:00

ဇူလုိင္မဟုတ္ပါဘဲ

အလြမ္းမိုးေတြ သည္းဖို႔

ခ်စ္ျခင္းေတြ စတည္ခဲ့တာ

ဒီလို နိုဝင္ဘာမွာေလ။

ေႏြးေထြးစြာ ခ်ဳိျမ

သူ႔အျပံဳးေတြ ေအာက္မွာ

ပီေကတစ္ခုလို အခ်ိဳ ရွိသေလာက္

ဝါးေခ်ေစခ်င္ခဲ့တာပ။

ရသာကုန္ ေထြးမဟုန္ေသးပါဘဲ

တေဖာက္ေဖာက္ျမည္

သူ ပူေဖာင္း မႈတ္ျပန္သည္(လည္း)

ဆႏၵ ဆိုတာ

ကိုယ္ မသိတဲ့ ေဝါဟာရလို

ျငိမ္ဆိတ္ ေၾကမြ ေပးခဲ့သည္ပဲ။

ရွိပါေစေလ။

ထားခဲ့ခ်င္မွေတာ့

ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ေနရစ္မွာပါ။

တစ္ေယာက္တည္း ဆိုတဲ့ ခရီး

ခါးသီးလြန္းရင္ေတာင္……

တြဲထားဖူးတဲ့ လက္ေတြအတြက္

တသသ တမ္းတမိရင္ေတာင္……

အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔

နာလန္ထူဖို႔ ခက္ခဲခဲ့ရင္ေတာင္……

မနက္ျဖန္ဆိုတာေတြကို

နွလံုးသား မပါလည္း

မာန တခုတည္းနွင့္ ဆက္လက္ရင္ခုန္မယ္။

ရူးမတတ္ မက္ေမာမိေပမဲ့

အဲဒီ ရင္ဘတ္က ေရွာင္ဖယ္ရက္တဲ့အခါ

တြယ္ကပ္ျပီး ေရွ ႔ဆက္ဖုိ႔အထိေတာ့

ဘဝကို ခဝါ မခ်ရက္ဘူးေလ…။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ေရႊျပည္ေတာ္ ေခၚတဲ့ ေတး

2010-11-27T09:44:00.000+07:00

အသိုက္ေပ်ာက္တဲ့ ငွက္က
အသိုက္ ေဆာက္မယ့္ အိပ္မက္ကို မက္ရင္း
သက္ျပင္းေတြ လူးလား ေခါက္တံု႕႔
သရုပ္ေဆာင္ မေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ရုပ္လုိ
ဒီအိမ္ေဝးတဲ့ အခန္းမွာ
ေမေမ့ကို လြမ္းတယ္.....
ေလာကဓံ အနမ္းေတြ ေအာက္မွာ
ကိုုယ့္ဘဝ ကိုယ္ေစာင့္ေရွာက္လိ႔ု
ဒုကၡ ရသေတြ အေၾကာင္း
ေမေမ့ကို
ဟာသေျမာက္ေအာင္ ေျပာျပရဦးမယ္.....
အနႏ ၱငါးပါး အမွီနဲ႔
မညီတဲ့ လမ္းေတြ ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာ
ေမေမေရ...
ေရႊျပည္ေတာ္က အိပ္ရာဝင္ေတးေတြနဲ႔
ေမွ်ာ္တိုင္း ေဝးမွာ ေတြး ေၾကာက္ပါရဲ႕့.........။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

ကာရံမညီ

2010-09-28T09:19:00.003+07:00

-ဗီးနပ္စ္ တဲ့
မီးဖိနပ္ကို စီးရတဲ့ ကေခ်သည္
သူ႔အတြက္ တီးလံုးကိုေတာ့
မိုးေလး နည္းနည္း အံု႔ေပးၾကပါ။
-ကုိယ့္ျမင္း ကုိယ္စိုင္းခဲ့တာပဲ။
ဘယ္အုတ္တံတိုင္းကို ေတြ႔ေတြ႔
ေကြ႔ ျဖတ္ေက်ာ္မယ္။
-ရန႔ံ မရွိရင္ ပန္း မဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့
တဖက္သတ္ မေျပာလိုက္ပါနဲ႔။
လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာသူေတြ
ငါ့ ရင္ထဲက စာတန္း ေတြ႔ မသြားၾကဘူး။
…….လြမ္းမိတယ္……။
-တကယ္ေတာ့
ကမာၻ ေလာကၾကီးဆိုတာကိုက
အၾကိမ္ၾကိမ္ အကယ္ဒမီရေနတဲ့
ဂႏၱဝင္ေျမာက္ ရုပ္ရွင္ကားေလ။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

စိတ္ေစရာ

2010-09-24T14:46:00.001+07:00

-စိတ္ အဆာမေျပတဲ့အခါ
လိပ္ျပာေတြလည္း မသန္႔
အိပ္ရာေတြလည္း တြန္႔ေၾကမြတယ္။
-လူးလြန္႔ျခင္းရဲ႕ ရသဟာ
သမုဒယေတြကို ေပြ႔ဖက္
ေမ့ကြက္ေတြကို ေဝးေစတာေပါ့။
-မေမ့ေလာက္တဲ့ သူေတြအဖို႔
ေဝးခဲ့လည္း နီးသထက္ နီး
ေဟာသလုိ….
ကတ္သီးကတ္သတ္ လဝန္းကေလးနဲ႔
ေႏြးေထြးရတဲ့ ညအဆင္းမွာ
မပ်င္းနုိင္ပါဘူးကြယ္။
-ဒီလိုနဲ႔
မျငင္းနိုင္တဲ့ ပုစာၦေတြကို
တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ထုတ္
ရုပ္ကမာၻထဲ ခ်ၾကည့္
(အင္းးး)
ခုထိေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ရွိတုန္းပါပဲ။။။။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္

အကၽြံ

2010-09-12T10:38:00.003+07:00

ေသာက အစြန္းအေပေတြနဲ႔

မေသသပ္ခဲ့သမွ်

မေနတတ္ခဲ့တဲ့ ငါ

ဇာတ္လမ္း ၾကိဳသိေစတဲ့အျဖစ္

ေၾကညက္ခဲ့တာေတာ့ ၾကာျပီ။။။။။။

ျပန္.....ျပန္ ေက်ာ့မိတဲ့

ေပါ့ေပါ့ဆဆ ညစိမ္းေတြ

သူ႔လက္နဲ႔ လာလိမ္းျခယ္ေနေသးရဲ႕..

မ်က္လႊာခ်ပံုေလးက

တကယ့္ ယုန္အ တစ္ေကာင္။

မာယာနဲ႔ ပစ္အဖမ္းမွာ

ေယာင္ယမ္းဇြတ္တိုး

မုဆိုးရဲ႕ရႈိက္သံ သဲ့သဲ့

ေတာျပိဳေအာင္ ဖြဲ႕။။။။။

စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္