ေမ့လည္း မေမ့နုိင္တဲ့
ဘဝဆိုတာ...
ျပန္ေျပာင္းယူမရတဲ့ ပုစာၦ ... ။
ဘဲ့ျပားပင္ဆန္ခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားက
ယိမ္းလည္း ယိမ္း၊ တိမ္းလည္း တိမ္းဖူးပါရဲ႔။
ေနနဲ႔ လည္း မစိမ္းခဲ့သလို
ေလအႏြဲ႔မွာလည္း ဟိုဒီေလး... ယီးေလးခို
ေျမအပဲ့ကေလး ျပဳိမွာေတာင္ စိုးခဲ့ရတာပါ့။
သေယာင္းေနတဲ့ လမ္းမွာလည္း
အလွမ္းခက္ရင္း ဆက္လွမ္း
ၾကမ္းေနခဲ့တဲ့ ဝမ္းစာ။။။
ဒီမိုး ဒီေန ဒီေလနဲ႔အားျပဳ
ဘဝကို ကိုယ္ စိတ္မခုခဲ့ဖူးဘူး။
တခုျပီး တခုတိုးတဲ့ ဂဏန္းသခ်ၤာလို
ကိန္းတန္ခိုးေတြ စိုး မေနခဲ့ေပမယ့္
အေျခအေနေတြလည္း
တစုျပီး တစု တိုးရင္း ထပ္ထပ္ဆုိး
ဘဝကို အစ ျပန္ပ်ိဳးခ်င္တယ္။
ေနဖို႔နဲ႔ ေသဖို႔ ဘယ္ဟာက ပိုခက္မွန္း
သိပ္မသိခဲ့သမွ်
ခက္ခက္ခဲခဲေတြက ေဝါဟာရ မလုိဘဲ ျပဳိဆင္း
ကိုယ္ ငိုခ်င္းေတာ့ မခ်ခဲ့ဖူးဘူး ထင္တာပဲ။
နင္းခဲ့တဲ့လမ္း တခုစီကို ျဖန္႔.ဆက္.. စမ္း...ဦး ေတာ့
အစ ကို ဘယ္အခါမွ ျပန္မရနိုင္ပါလားကြယ္။
တကယ္ေတာ့လည္း
ေမ့ခ်င္ရဲ့နဲ႔ အေမ့ခက္ေနတဲ့
ေမ့လည္း မေမ့နုိင္တဲ့
ဘဝဆိုတာ...
ျပန္ေျပာင္းယူမရတဲ့ ပုစာၦ ... ။
စာဖတ္သူ ေမာင္နွမ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
